Radio On

Στο επόμενο επισόδειο μετά το geek παραλήρημα του Spider-Man, θα προσπαθήσω να σου παρουσιάσω κάπως πιο ψύχραιμα αυτό και θα αποτύχω παταγωδώς. Συνέχισε να διαβάζεις.

Λονδίνο, κάπου στα 70's. Ο Robert παίζει μουσική για κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό. Ο αδερφός του πεθαίνει μέσα σε μια μπανιέρα στο Bristol. Μπαίνει στο αμάξι να πάει Bristol. Θέλει να λύσει κάποια άλυτα ερωτήματα σχετικά με τον θάνατο. Στο δρόμο συναντά διάφορο και περίεργο κόσμο με τον οποίο δεν έχει τίποτα να πει στην πραγματικότητα. Πάλι καλά που υπάρχει και το ραδιόφωνο.

Συμπαραγωγή πρώην σινεκριτικού του TimeOut London στην καρέκλα του σκηνοθέτη και του Wim Wenders, θα μπορούσε άνετα να ήταν και απλώς road movie του τελευταίου. Ούτως ή άλλως, σε μεγάλο βαθμό για το εκπληκτικό ασπρόμαυρο του Radio On ευθύνεται ο Martin Schäfer, υπεύθυνος και για το Im Lauf der Zeit του Wenders (έχει δουλέψει γενικά και σε άλλες δουλειές του). Στοχευμένο και το όνομα της κόρης,Αλίκη, που αναζητά η Lisa Kreuzer με τα σπασμένα αγγλικά της και τους αμετάφραστους γερμανικούς διαλόγους. Έτσι λέγαν και την κόρη της στο Alice in den Städten.

Από την άλλη μου φαίνεται αδύνατο να μεταφερόταν η ταινία σε κάποιο τυχαίο γερμανικό autobahn. Οι εργατικές κατοικίες βγαίνοντας στον M4 και το επίπεδο, ξερό με τον τρόπο του αγγλικό τοπίο μέχρι το Bristol αποκαλύπτουν συνδυαστικά με τον εγκλωβισμό της κάμερας στο μεταλλικό σασί ολόκληρο το δυστοπικό όραμα του Christopher Petit μιας χώρας που οι κάτοικοι της κατά μόνας περίμεναν τα 80's να τους αποτελειώσουν.

Έπειτα είναι και η μουσική. Το ραδιόφωνο πραγματικό καταφύγιο του ήρωα. Πριν καν εμφανιστούν τίτλοι αρχής ακούς τις πρώτες νότες από δαύτο και το soundtrack γενικά συνεχίζει με ό,τι φαντάζομαι θεωρείτο hip εκείνη την εποχή που ακόμα δεν υπήρχε Internet και που πιθανότατα ακούς πολύ ευχάριστα ακόμα και στις 8 Αυγούστου 2012, παρά τα μύρια όσα τραγούδια φέρνουν στα ηχεία σου τα χάλκινα καλώδια(ίνα δεν παίζει ακόμα) και η κεραία του router σου.

Post-punk σινεμάς πριν ακόμα κρυώσει το κουφάρι του punk. Το αστείο είναι ότι δεν έχω ιδέα που στο διάολο το πέτυχα. Εσύ όμως το πέτυχες εδώ και θα περιμένω το ευχαριστώ σου.