Ο Romero, ασχολείται στο Martin με άλλο τομέα της απέθαντης θεματολογίας από τον συνηθισμένο του,δοκιμάζοντας την τύχη του στα βαμπίρ.Παρακάτω λίγα λόγια για μια τρομερή ταινία από τα 70’s.
Ο Martin,ντροπαλός νεαρός και κατά φαντασίαν βρυκόλακας,φτάνει σε μικρή επαρχιακή πόλη της Αμερικής και πάει να μείνει με τον υπερήλικο και ,όσο δεν πάει άλλο, προληπτικό μπάρμπα του.Ο τελευταίος που τον περνάει για αιωνόβιο βαμπίρ τον προειδοποιεί ότι έτσι και “φάει” κάποιον στην πόλη μέσα την πούτσισε.
Ο Romero λοιπόν το έχει και με τους βρυκόλακες.Αντλώντας στοιχεία από τον σκοτεινό τους κόσμο(όχι δεν είμαι 14χρονη που έχει ψύχωση με τον Edward) φτιάχνει μια πολύ καλή ταινία βάζοντας μέσα και όλη την σαπίλα των 70’s στο Αμέρικα.Λίγο αίμα, λίγο κοινωνικό σχόλιο,κάπως έτσι πάει το πράγμα.
Το καλύτερο όμως δεν το άκουσες ακόμα.Ενώ το Martin δεν υστερεί σε ποιότητα συγκρινόμενο με μεγάλες υπερπαραγωγές(πολλές τις ξεπερνάει κιόλας), το budget του αγγίζει σχεδόν το “μηδέν”(τουλάχιστον για μεγάλη παραγωγή στην Αμερική).Αυτό μπορεί να το βλέπεις στην ταινία διόλου όμως δεν σε ενοχλεί και ίσως μάλιστα συμβάλλει και στην ατμόσφαιρα της.Τονίζει ίσως ,κατά κάποιον τρόπο, την μιζέρια της ζωής σε αμερικάνικα προάστια το 70, σαν φίλτρο μπροστά στον φακό της κάμερας.
Ο πρωτοεμφανιζόμενος πρωταγωνιστής, John Amplas,ο οποίος έπαιξε και σε επόμενες ταινίες του Romero, τα καταφέρνει μια χαρά στο ρόλο του.Ντροπαλός και ολίγον τι καχεκτικός και φυσικά κοινωνικά αδέξιος, ο βρυκόλακας των 70’s καμία σχέση δεν έχει με τον φουσκωτό και φωσφορίζοντα των 00‘s.Απίστευτος και ο θεοσεβούμενος μπάρμπας που δίνει ένα πιο cult τόνο στο διαμαντάκι ετούτο.
Ναι,για διαμαντάκι πρόκειται.Αξίζει 100%.
No comments:
Post a Comment