Bright Star

"Bright star, would I were stedfast as thou art"

Κάπως έτσι ξεκινάει το ομώνυμο ποίημα του γνωστού ποιητή John Keats που γράφτηκε με αφορμή το ρομάτζο της ταινίας. Γιατί περί αυτού πρόκεται, ροματζάρισμα εποχής, αλλά δυστυχώς δεν έχει και πολύ σχέση με το Wuthering Heights (που το θεωρώ από τις καλύτερες ταινίες της φετινής σαιζόν).

Τέλος πάντων σε ημι-μεσαιωνικά αγγλικά θα δεις την μπουνταλού fashionista Fanny Brawne να ερωτεύεται τον φτωχό και τίμιο ποιητή John Keats. Η σχέση φυσικά πολυτάραχη, ποτέ δεν ήταν εύκολος ο έρωτας τον 19ο αιώνα αλλά πώς αλλιώς θα βρισκόταν και το λιγοστό κινηματογραφικό υλικό.

Ειλικρινά σε σεναριακό επίπεδο δεν έχει να προσθέσει τίποτα καινούριο στην ήδη μακρά παράδοση γλυκανάλατων chick flicks. Όλα έρχονται, όπως ήταν και αναμενόμενο στην κατάλληλη στιγμή  για να προκληθούν οι ανάλογες συναισθηματικές αντιδράσεις. Μέτρια σκηνοθεσία, εντελώς ανύπαρκτη μουσική (αν και έτσι αποφεύγει μελωδικά κλισέ) και όλα αυτά από την πρώτη γυναικά σκηνοθέτη που κατέκτησε τον Palme d'Or σκηνοθεσίας, έστω και για μικρού μήκους.

Οι ηθοποιοί κάτι ψιλοκαταφέρνουν αλλά μέχρι να τους πάρει χαμπάρι σε έχει πιάσει ήδη μια νύστα οπότε ο κόπος τους καταλήγει χαμένος. Αυτό όμως που πραγματικά ξεχωρίζει είναι το ντεκόρ και τα κουστούμια που απογειώνουν την επί της ουσίας ανύπαρκτη ατμόσφαιρα. Αμέτρητα καπέλα και φορέματα και εσωτερικοί χώροι βγαλμένοι από μουσείο σε κάνουν να αναρωτιέσαι πότε το γυρίσανε το φιλμ γιατί με 2009 δεν πολυμοιάζει. Όχι τυχαία είχε προταθεί και για το αντίστοιχο Όσκαρ.

Ακούς και μερικά ποιηματάκια και ερωτικές επιστολές που ωραία είναι αλλά αυτή η παλιακή γλώσσα ,που χρησιμοποιείται και στα απλά διαλογικά μέρη, ξενίζει λίγο και μετά από ένα σημείο την βαριέσαι κιόλας. Είπαμε πιστότητα αλλά αμφιβάλλω κατά πόσο μιλούσαν όπως ακριβώς έγραφαν.

Αυτά.

Αυστηρά για ανθρώπους με πάνω από 5 γάτες.

Πάρε εδώ και ολόκληρο το σονέτο. Ωραίο είναι

Bright star, would I were steadfast as thou art! -
Not in lone splendour hung aloft the night,
And watching, with eternal lids apart,
Like Nature's patient sleepless Eremite,
The moving waters at their priestlike task
Of pure ablution round earth's human shores,
Or gazing on the new soft fallen mask
Of snow upon the mountains and the moors -
No -yet still steadfast, still unchangeable,
Pillowed upon my fair love's ripening breast,
To feel for ever its soft fall and swell,
Awake for ever in a sweet unrest,
Still, still to hear her tender-taken breath,
And so live ever -or else swoon to death.