Paper Moon

Τι κοινό έχει το Paper Moon με την αμέσως προηγούμενη? Τον Randy Quaid.

Στην κηδεία της μάνας της φορτώνουν την Addie στον παλιάς κοπής απατεώνα και πιθανότατα πατέρα της (έχει το σαγόνι του) Moses Pray, για να την πάει μέχρι την θεία της. Βλέπεις, η μάνα της ήταν πουτάνα οπότε η ανδρόγυνη και πάραυτα τσαχπίνα Addie ούτε είχε γνωρίσει τον πατέρα της, ούτε της απέμενε κανείς άλλος στον κόσμο. Ξεκινάνε λοιπόν μαζί το ταξίδι για την θεία αλλά ο σκοπός του ταξιδιού γρήγορα χάνεται σε κάποιο αέναο αυτοκινητόδρομο του Kansas. Η περιπέτεια τώρα αρχίζει.

Ήδη από τους καταπληκτικούς τίτλους αρχής (ίδια γραμματοσειρά με την αφίσα) μπορείς να φανταστείς ότι το παραμυθάκι θα είναι προσεγμένο. Ακόμα όμως και αυτό δεν σε προετοιμάζει αρκετά για τα βαθιά πλάνα που χωράνε μέσα τους όλο το ταξίδι πατέρα-κόρης, επιμελημένα από τον Lázló Kovács. Ο μάστορας του road movie ξέρει πως να πιάσει το σωστό βάθος πίσω από το κινούμενο αυτοκίνητο και εδώ το κάνει μάλιστα και με μια ελαφρά καθοδήγηση από τον Orson τον Welles.

Η σχέση όμως μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών ξεπερνά ακόμα και το αχανές του δρόμου. Οι μικροαπάτες των Ryan και Tatum O'Neal, πατέρας-κόρη και εκτός σελυλόιντ, μοιάζουν αρκετά με παιδικά παιχνίδια μεταφέροντας έτσι την ανεμελιά και τον ρομαντισμό του ταξιδιού και εκτός αυτοκινήτου. Άσε που αυτό το σταδιακό χτίσιμο της σχέσης των πρωταγωνιστών χάρισε στην 10χρονη τότε Tatum το Β' Γυναικείου.

Την ροματζάδα του Paper Moon σφραγίζει το ασπρόμαυρο φιλμ. Σε συνδυασμό με το setting της ποτοαπαγόρευσης φτιάχνει μια ατμόσφαιρα ξεθωριασμένης παιδικής ανάμνησης ενός ταξιδιού με τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου, αναδυόμενη στην άσφαλτο της οθόνης σου.

Να και το τραγούδι που άλλαξε τον τίτλο της ταινίας από Addie Pray και ίσως να μην χρείαζεσαι και τίποτα άλλο.



 

Ο Randy Quaid απλά παίζει ένα δεύτερο ρόλο κάπου προς το τέλος.