Quick Change

What the Hell kind of clown are you?

The crying on the inside kind, I guess.

Κάτι για τα πύρινα και ατελείωτα μεσημέρια.

Στα πρώτα 5 λεπτά ο Bill Murray έχει μπει ντυμένος clown με μερικά πολύχρωμα μπαλόνια σε μια τράπεζα, έχει κλειδώσει την μισή Νέα Υόρκη των 80's στο χρηματοκιβώτιο και παραγγέλνει ελικόπτερα και monster trucks στους μπάτσους. Λίγο μετά παίρνει τα λεφτά και τρέχει, για να γλιτώσει από την άλλη μισή που παραμένει ελεύθερη μαζί με την Geena Davis και τον Randy Quaid.

Προτού τον περιλάβει ο Anderson και μετά το πρώτο Ghostbusters, ο Bill αποφάσισε να παίξει λίγο τον Charlie Chaplin και να τα κάνει όλα στο Quick Change. Πέρα από το σενάριο, σκηνοθεσία (η μοναδική φορά), παραγωγή και πρωταγωνιστικός ρόλος του ανήκουν και πάλι καλά γιατί διαφορετικά η μοίρα της ταινίας θα ήταν ο πάγκος με τις προσφορές.

Ευτυχώς υπάρχουν μερικά πράγματα που εμένα μου φωνάζαν Murray και δίνουν ένα άλλο τόνο. Ο τρόπος που βγαίνει το γέλιο, χωρίς να πρόκειται για ιδιαίτερα αστείες καταστάσεις πάντα, κάτι που τονίζεται η αμηχανία στις σχέσεις των φυγάδων, βάλε και την πληθωρική παράνοια της Νέας Υόρκης πριν βγάλουν Giuliani και θα πλησιάσεις αρκετά κοντά στο Quick Change. Νεκρανάστησε και το επικαιροποιημένο φάντασμα του Buster Keaton παρέα με τον πρωταγωνιστή και θα έχεις φτάσει.

Όμορφα τον συμπληρώνει και η Geena Davis που εδώ φαίνεται ετοιμοπόλεμη για κάθε κωμωδία. Μαζί τους και το μουσικό θέμα που φέρνει λίγο και σε funky μουσική τσίρκου και επαναλαμβάνεται σταθερά καθ' όλη την διάρκεια και ομολογώ ότι μου έσπασε λίγο τα νεύρα σε κάποια φάση.

Αλλά δεν ήταν η επανάληψη του theme το μοναδικό θεματάκι. Αρκετά καλο το ταινιάκι μεν, αλλά κάτι κοιλίτσες τις έχει δε. Σε κάποια σημεία το χιούμορ εκβιάζεται και ίσως τα τελευταία λεπτά να μην κυλάνε όσο γρήγορα έπρεπε. Μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα.

Ο ήλιος όμως θα ζεματά αυτές τις μέρες νυχθημέρον και πέρα από την επανέκδοση του Ταρίφα δεν βλέπω και κάτι άλλο.