The Dark Knight Rises

Είχα καιρό να πάω σινεμά, κάτι οι διακόπες, κάτι οι αδιάφορες καλοκαιρινές πρώτες προβολές, δεν έτυχε τέλος πάντων. Το καινούριο Dark Knight που ολοκληρώνει την τριλογία του Nolan με τον άνθρωπο νυχτερίδα μοιάζει με το ξεκίνημα μιας καινόυριας σαιζόν. Καλής, κακής, θα δείξει.

Η ταινία ήταν πάντως μέτρια. Άντε καλούτσικη.

Στο τρίτο μέρος, η Gotham απειλείται από τον Bane, γνωστό κακό στο σύμπαν του comic. 8 χρόνια μετά τον θάνατο του Harvey Dent και το πρώτο Dark Knight ο Bruce Wayne, φαντάζομαι ξέρεις ποιός είναι αυτός, περιφέρεται τσακισμένος σωματικά και κυρίως ψυχολογικά στην οικογενειακή έπαυλη. Ο Alfred τον εγκαταλείπει, οι επιχειρήσεις πάνε σκατά, τα πράγματα μοιάζουν πιο σκούρα από ποτέ. Σε αυτές τις συνθήκες ο σκοτεινός ιππότης θα επιστρέψει.

Μαζί του όμως θα φέρει και μια ξεδιάντροπη πολιτική προπαγάνδα που δύσκολα θα την περίμενες από τον ίδιο άνθρωπο που έφτιαξε το Following (γιατί ο Chris έχει συνδράμει και στο σενάριο). Δεν θέλω να επεκταθώ ιδιαίτερα στην περίπτωση που σε προλάβω πριν την δεις, απλώς παρακολούθησε από κοντά την σκηνή στο χρηματιστήριο για να μπεις στο κλίμα. Όταν θα έρθει μάλιστα και η σκηνή στο γήπεδο (που την βλέπεις και από το trailer) ο "ψυχροπολεμικός" προσανατολισμός του τελευταίου Batman θα σου έχει γίνει κάτι παραπάνω από εμφανής.

Έστω όμως ότι το πολιτικό κομμάτι είναι μόνο ιαχές στο κεφάλι μου, οι κινηματογραφικές ατασθαλίες υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στο πανί. Τα σχεδόν αποκλειστικά κοντινά πλάνα που προσπαθούσαν να φτιάξουν μια πιο ανθρώπινη, συναισθηματική και ολίγον κλειστοφοβική αμτόσφαιρα ελάχιστα μου ταίριαζαν στην περσόνα του σκληρού και άτεγκτου μασκοφόρου εκδικητή.

Άσε που και η χρωματική παλέτα που διάλεξε ο Nolan να χρησιμοποιήσει ελάχιστα ταίριαζε με σκοτεινό ιππότη και περισσότερο παρέπεμπε σε συγκρούσεις σε κάποια ιρακινή έρημο και απομακρυσμένα στο πρόσφατο Moonrise Kingdom. Καφέ παντού και την παλιά καλή μαυρίλα της Gotham City να την ψάχνεις με τα κυάλια.

Αν όμως έκραζα μονόπατα, θα αδικούσα τα δυνατά χαρτιά της ταινίας που όσο να 'ναι αμελητέα δεν τα λες. Τα πανοραμικά πλάνα, ειδικά στις σκηνές που εμπλέκονται πετούμενα είναι εντυπωσιακότατα και σου προσφέρουν την απαραίτητη αίσθηση μεγαλείου που περιμένεις από blockbuster τέτοιου βεληνεκούς.

Το ίδιο και οι καλοσκηνοθετημένες σκηνές δράσεις. Ο Batman δέρνει και δέρνεται με μοναδικές χορογραφίες ξύλου, χωρίς ιδιαίτερα ακροβατικά αλλά οπωσδήποτε με τον ρυθμό που χρειάζονταν οι σκηνές αυτές, ενώ σωστός ρυθμός υπάρχει και στις μεγάλες μάχες μεταξύ του GPD και των συνεργατών του Bane.

Πάνω από όλα όμως μέτρησε το φινάλε που έδωσε την απαραίτητη αίσθηση ολοκήρωσης. Η τριλογία αυτή έκλεισε χωρίς να αφήσει ιδιαίτερους ανοιχτούς λογαριασμούς και μάλιστα με τον πιο σωστό τρόπο, που δικαιώνει και τον χαρακτήρα με την καλύτερη performance σε ολόκληρη την τριλογία, που δεν είναι άλλος από τον Alfred, τον butler του Bruce Wayne.

Όλοι οι ηθοποιοί κάνουν την δουλειά τους σωστά (ακόμα και η Anne Hathaway ως Catwoman παρόλου που δεν της ταίριαζε ο ρόλος) αλλά ο Michael Caine ανέκαθεν ξεχώριζε.

Δεν θα σου έλεγα να μην πας να την δεις, μάλλον το αντίθετο. Απλώς φαίνεται πως είχα για ακόμα μια φορά υπερβολικές προσδοκίες.