Το έχασα στη Θεσσαλονίκη, το κατάφερα στην Αθήνα.Το In a better world άξιζε τα λεφτά του και το Όσκαρ του ,ως πιο φιλικό προς τον προσανατολισμό της Ακαδημίας.Όχι ότι θεωρώ τον Κυνόδοντα καλύτερη ταινία,πάνω κάτω στα ίδια βρίσκονται.
Τέλος πάντων η Σούζαν μας διηγείται την ιστορία δυό οικογενειών στη Δανία και πώς οι ζωές τους εμπλέκονται με το φαινόμενο της βίας που μόνο σε ένα καλύτερο κόσμο θα εξαλειφθεί.Κυρίως εστιάζει στον μικρό Κρίστιαν που έχει μια πιο αντιδραστική προσέγγιση απέναντι στην βία και στον πατέρα του φίλου του Ελίας που την έχει δει Γκάντι.
Γενικά το προσεγγίζει ρεαλιστικά το ζήτημα και αποφεύγει εύστροφα χαζά μανιχαϊστικά σχήματα με τους ηθοποιούς να βγάζουν κάθε πτυχή των πολυδιάστατων(όμορφη κλισέ έκφραση) ηρώων.Για μένα ξεχώρισε ο φλώρακος Ελίας πρώτος και μετά μάλλον ο πατέρας του με τον Κριστίαν να ακολουθεί τρίτος,μεταδίδοντας ο καθένας τις μεταβολές του χαρακτήρα του από την αρχή μέχρι το τέλος με χειρουργική ακρίβεια.
Όντας βέβαια δανέζικη η ταινία δεν είχε τρομακτικές συναισθηματικές εξάρσεις.Όπως και σε άλλες δανέζικες δραματικές,πιο πολύ αντιλαμβάνεσαι την πίκρα των πρωταγωνιστών παρά τη βλέπεις.Όλα μοιάζουν μεν νοικοκυρεμένα και ψυχρά αλλά πολλές φορές η ταινία ξεπερνά και τις μεγαλύτερες χολυγουντιανές υπερβολές σε δραματική ένταση.
Γενικά αξίζει η ταινία χωρίς να είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να μιλάμε και για κλασσική.Στο "καλούτσικο" κυμαίνεται με ορισμένα σημεία να αγγίζουν το "καλό".Αξίζει να το δεις πάντως.
No comments:
Post a Comment