Made in Dagenham

Δούλεψε πάλι καλά το BBC και ήρθε μέχρι εδώ το προσεγμένο φεμινιστικό παραμύθι του Made in Dagenham.Φυσικά based on a true story.

Η αλήθεια είναι ότι ίσως είναι λίγο παραπάνω από βασισμένο σε αληθινά γεγονότα αλλά παραμένει παραμύθι.Μια φορά και ένα καιρό λοιπόν σε ένα εργοστάσιο της Ford στην Αγγλία οι γυναίκες καταλάβαν ότι τις δουλεύαν κανονικά σε σχέση με τους άντρες στους μισθούς και αποφασίσαν ότι δεν θα είναι πια κορόιδα και θα κάνουν απεργία για την ισότητα στους μισθούς και γενικότερα στον χώρο εργασίας.

Η ιστορική ανακρίβεια μεγαλούτσικη αφού η κεντρική ηρωίδα (που την παίζει η Sally Hawkins) ουδέποτε υπήρξε.Τα 60's κλισέ κάνουν παρέλαση το ένα μετά το άλλο.Όλα αυτά όμως δεν σε καίνε και πολύ γιατί η ιστορία σε κρατάει χωρίς να σε μπλέκει σε κουραστικές ιστορικές λεπτομέρειες και πληροφορείσαι για σημαντικά θέματα μέσω ενός όμορφου περιτυλίγματος το οποίο είναι προσεγμένο στην εντέλεια,οπότε και ξεχνάς τα ασήμαντα μικροκουσούρια της ταινίας.

Αν υπάρχει κάτι που με ενόχλησε αρκετά στο Made in Dagenham δεν είναι κάτι για την ίδια την ταινία αλλά μια σκέψη που έκανα γενικότερα για τις τελευταιές βρετανικές παραγωγές.Παρατηρώ μια τάση δηλαδή να εμφανίζουν μια Βρετανία ,συνήθως παλιότερων δεκαετιών τύπου 50-60, στην οποία δεν υπάρχουν μετανάστες,όλοι (φυσικά λευκοί αγγλοσάξονες)οδηγούν ποδήλατα και παρά τις δυσκολίες και τα χίλια χτυπήματα από τη μοίρα τα καταφέρνουν επειδή υπάρχει η Γηραιά Αλβιόνα να τους προσέχει.

Πάντως το Made in Dagenham είναι δυό ώρες έντιμης διασκέδασης που θίγει και ένα σημαντικούτσικο θέμα.Και δεν πας?