Killing Bono

Μιας και είχα καιρό να κράξω κάτι είπα να ασχοληθώ και λίγο με μια μετριότητα γιατί έχω μαλακώσει υπερβολικά και δεν με αναγνωρίζω.Η μετριότητα αυτή έτυχε να είναι το Killing Bono.

Το σενάριο,δεν ξέρω αν είναι πραγματική ιστορία και ούτε διατίθεμαι να το ψάξω, αλλά ομολογώ ότι είναι μάλλον το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας.Παρακολουθείς λοιπόν,ελπίζω όχι εσύ προσωπικά, την εξέλιξη δύο συγκροτημάτων,το ένα είναι οι U2  και το άλλο ένα άσημο συγκρότημα συμμαθητών του Bono που βάζουν στόχο να τους ξεπεράσουν.Κατά βάση παρακολουθείς το δεύτερο δηλαδή,που λεφτά για να παίξουν κανονικά οι U2.

Το ενδιαφέρον σταματά εκεί.Ό,τι κλισέ ταινίας για μουσική ή/και την πανκ πουλτούρα μπορεί να χωρέσει ο νους σου παρελάυνει μέσα στο δίωρο που διαρκεί ο Bono(που δεν πεθαίνει και στο τέλος).Βάλε στο κοκτέιλ και μερικές αφίσες εποχής ,όπως αυτή των Roxy Music, για να δημιουργηθεί και το κατάλληλο κλίμα,μια-δυο ωραίες γκόμενες και έτοιμη η ταινία.Ώπα μπαρδόν ξέχασα και την αναγκαία αυτοκαταστροφική σύγκρουση του πρωταγωνιστή με τους πάντες,ώστε να μην σε πάρει και ο ύπνος στο ενδιάμεσο.

Όχι ότι περιμένα και κάτι καλύτερο.Ήδη το κάστ υποδεικνύει τον τύπο του τηλεθεατή(ναι τηλεθεατή) που ψάχνει να προσελκύσει.Ο Robert Sheehan,γνωστός από το teen drama Misfits, σίγουρα θα τράβηξε αρκετά αλλοπαρμένα βρετανάκια στις αίθουσες σαν ανερχόμενο είδωλο του νησιού.Με τον ίδιο τρόπο ,φαντάζομαι, λειτούργησε και η παρουσία της Krysten Ritter,που με κατάφερε να ξεπεράσω κάποιους ενδοιασμούς που είχα και να κάτσω να δω την ταινία.

Οκ, η αλήθεια είναι ότι με λίγη προσπάθεια ίσως και να καταφέρεις να τη δεις.Δεν είναι κακή, απλώς υπερβολικά μέτρια και ίσως τελικά αυτό να είναι χειρότερο.Γαμώτο ακόμα δεν έχω ξεθυμάνει.Πρέπει να αρχίσω να σαβουριάζω κακές ταινίες,αν και δεν νομίζω ότι θα έχω την υπομονή να τις τελειώνω στον υπολογιστή μου.