Kisses

Είχα πετύχει το trailer της ταινίας όταν έπαιζε σε φεστιβάλ ανα τον πλανήτη και ενώ το trailer μου είχε κινήσει την περιέργεια , μόλις πριν μερικές εβδομάδες αξιόθηκα να την αποθηκεύσω στο δίσκο μου.Εν τέλει κακώς, γιατί πρόκειται για (off-season) διαμαντάκι.

Off-season γιατί η ταινία είναι χριστουγεννιάτικη.Δύο έφηβα γειτονόπουλα, ο Dylan και η Kylie, αμφότερα από προβληματικά σπίτια και χωρίς πολλά κοινά με τους συνομηλικούς τους,αποφασίζουν να ξεφύγουν από την μιζέρια τους φεύγοντας  για ένα road trip στο χριστουγεννιάτικο Δουβλίνο.Ταξίδι αυτογνωσίας ,ενηλικίωσης και τα ρέστα, όλα αυτά που αυτομάτως συνδυάζει ο νους σου στο άκουσμα των λέξεων έφηβος και ταξίδι είναι μέσα.

Το Kisses πάντως δεν θα το έβαζα στην κατηγορία "Love Actually και παγωτό". Παρουσιάζοντας ωμά και άκρως ρεαλιστικά φαινόμενα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων που ζουν στους δρόμους της ιρλανδικής πρωτεύουσας, η ταινία δεν ενδείκνυται για αφελές ροματζάρισμα μπροστά στην οθόνη.Ακόμα και η  εναλλαγή  χρώματος-ασπρόμαυρου(που εφαρμόζει γάντι σε κάθε σκηνή) την κάνει ένα τόνο πιο σκοτεινή από ότι θα ήταν,ίσως, εάν ακολουθούσε μία χρωματική παλέτα.

Στην μουσική έχουμε Bob Dylan, ο οποίος, χωρίς να ενοχλεί, παραμένει γρατζούνισμα στο background,με άλλα λόγια η παρουσία της μουσικής δεν αλλάζει τίποτα.Αντίθετα, οι πρωταγωνιστές θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν διεθνή καριέρα στον ανεξάρτητο κινηματογράφο σε μερικά χρόνια,ειδικά αν διορθώσουν κάπως τις θεόκλειστες ιρλανδικές προφορές του ,ώστε να γίνουν πιο προσιτοί στο ευρύ κοινό.Ειλικρινά, στην ταινία υπήρχαν στιγμές που δυσκολευόμουν να καταλάβω τι λέγανε και έπρεπε να τις ακούσω δεύτερη (ή και τρίτη) φορά.

Σε κάθε περίπτωση αξίζει να τη δεις, αν και ίσως θα ήταν καλύτερα να περίμενες μέχρι τα χριστούγεννα που η εποχή θα είναι καταλληλότερη.