Πρώτη ταινία που βλέπω στον σινεμά στην Ισπανία (και σε απόσταση δύο εβδομάδων και κάτι από την προηγούμενη).Έπρεπε να είναι μια ισπανική, αφού έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θα πήγαινα να δω ντομπλαρισμένες, και έτυχε να είναι ο τελευταίος Αλμοδόβαρ.Δεν ξέρω αν στο έχω εκμυστηρευτεί ποτέ αλλά γενικά δεν μου μιλάει και πολύ ο εν λόγω σκηνοθέτης.
Το "Δέρμα" όμως ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.
Με σενάριο εντελώς καμένο τόσο που αξίζει να το ανακαλύψεις στην αίθουσα μέσα και για αυτό θα σου δώσω μοναχά μερικές λέξεις κλειδιά.Πλαστική χειρουργική, τεχνητό δέρμα, στολή τίγρη, απώλεια.
Αν δεν σε έψησαν αυτά άκου το καλύτερο για μένα.Στην ταινία αυτή ξέχνα την παλιά υπερβολική κιτσαρία του Πέτρου.Δεν έχει πετάξει όλα τα στοιχεία της σαπουνόπερας βέβαια, αλλά τα περισσότερα τα έχει φέρει σε μια μοντέρνα εκδοχή τους,ώστε να στέκονται αξιοπρεπώς χωρίς να νομίζεις ότι βλέπεις Μαριμάρ.Όπου πέφτουν φράγκα,ευτυχώς ή δυστυχώς (στην περίπτωση μας ισχύει το πρώτο νομίζω) υπάρχει και στυλιζάρισμα.
Μέχρι και ο Banderas τα βγάζει πέρα με τον πρωταγωνιστικό ρόλο.Χωρίς να είναι και για βραβείο η ερμηνεία του παλεύεται(μπορεί να είναι και η ιδέα μου,δεν είχε και υπότιτλους η ταινία καταλαβαίνεις...).Προτίμησα βέβαια την Marilia(μόλις είδα στο imdb ότι έχω ίδια μέρα γενέθλια με την ηθοποιό) και φυσικά την Vera που κάνουν την ερμηνεία του Banderas να μοιάζει σαν σχολική απαγγελία ποιήματος εθνικής γιορτής.
Για Αλμοδόβαρ ανέλπιστα όμορφα.Αν είσαι μεγάλος/η φαν ίσως να μην βρεις αυτό που ψάχνεις αλλά θα πετύχεις σίγουρα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του φθινοπώρου.
No comments:
Post a Comment