Για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν το είχα ανεβάσει όταν θα έπρεπε αλλά όπως και να 'χει πάρτο και τώρα.Το αφήνω μάλιστα χωρίς καμία αλλαγή για τον αναχρονισμό του πράγματος. Κάτι σαν μήνυμα σε μπουκάλι.
Πέρασε αρκετός καιρός από το τελευταίο post αλλά η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες ημέρες δεν έβρισκα πολύ χρόνο για να δω κάποια ταινία και από ένα σημείο και μετά που βρέθηκα ξεσπιτωμένος ήταν σχετικά δύσκολη και η πρόσβαση στο ίντερνετ. Όπως θα είναι και τις υπόλοιπες 3 βδομάδες πάνω κάτω που θα περιφέρομαι σε σπίτια φίλων μέχρι να επιστρέψω οριστικά. Τώρα πάμε στην ταινία.
Λοιπόν ας ξεκινήσουμε από τα πολύ βασικά. Το Iron Lady είναι πολιτική βιογραφία όσο το Pulp Fiction musical. Η κατακαημένη Maggie εμφανίζεται στο φακό σαν μια άκακη γριούλα υποταγμένη στη άνοια που την κατατρέχουν οι σκιες του παρελθόντος. Στην προσπάθεια λοιπόν να ξορκίσει το φάντασμα του συζύγου της θα φας στη μούρη ένα flashback ολόκληρης της ζωής της ως ιδανικού φεμινιστικού προτύπου. Κάπου στο βάθος υπάρχουν και υπόνοιες για πολιτικά λάθη και καταστροφή της Βρετανίας αλλά αυτό που θα σου μείνει είναι η δυναμικότητα της ως ηγέτη.
Αυτή δηλαδή είναι και η σημαντικότερη ένσταση μου. Καταλαβαίνω ότι μάλλον προσπαθήσαν να απολιτικοποιήσουν την ιστορία της αλλά όταν φτιάχνεις βιογραφία για μια τύπισα που ήταν πρωθυπουργός μιας χώρας για πάνω κάτω 11 χρόνια, ε δεν γίνεται να αγνοήσεις περίπου το πολιτικό κομμάτι σα να μη συνέβη ποτέ. Ούτε και να παρουσιάζεις τον πόλεμο των Falklands σαν πατριωτική νίκη. Μόνο το φωτοστέφανο λείπει από την παρουσίαση της ως εθνοσωτήρα.
Κάποιους όμως δεν τους ενοχλούν αυτά, οπότε φαντάζομαι θα απολαύσουν την θηλυκή εκδοχή του King's Speech. Από κόρη μπακάλη πρωθυπουργός με μια ιδιαίτερη αγάπη για την όπερα, μόνο η άμαξα-κολοκύθα έλειπε. Ε ok, τι άλλο περίμενες θα μου πεις?
Τίποτα διαφορετικό σεναριακά, έχοντας δει το trailer. Περίμενα να δω όμως την "συγκλονιστική ερμηνεία" της αγαπημένης πλέον των studio για μεσήλικους/υπερήλικους(σταδιακά) ρόλους. Πράγματι, η Meryl δεν απογοητεύει (αυτό έλειπε κιόλας) αλλά προσωπικά πιστεύω ότι μπορούσε και καλύτερα. Συγκριτικά με άλλες της ερμηνείες(π.χ. το πρόσφατο Doubt) ως Thatcher υστερεί.
Παρόλαυτα μαζί με την μουσική παίρνει την ταινία πάνω της. Μου έκανε εντύπωση ότι μια παραγωγή ,που πόνταρε βασικά στο cast και κατά τα λοιπά μύριζε ξεπέτα, τα πήγε πολύ καλά στο μουσικό τομεά. Ο τρόπος που υποστηρίζει την πλοκή μου φάνηκε εξαιρετικός.
Να το δεις, να μην το δεις, ε παίζουν και άλλα μωρέ. Αν ψάχνεις πρόσφατη πολιτική ταινία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα θα συνιστούσα κάτι προς Frost/Nixon να 'σαι και σίγουρος.
No comments:
Post a Comment