Πάει καιρός πολύς από το προηγούμενο post, σχεδόν ένας μήνας, αλλά χτες, αν και Παρασκευή, ήμουν αρκετά κουρασμένος μετά το πρωινό ταξίδι για να εξερευνήσω την νυχτερινή ζωή του Αμβούργου. Οπότε βάλαμε να δούμε εδώ πέρα τον Kevin που καρτερικά περίμενε την σειρά του πάνω κάτω κανά μήνα.
Σε μια ιστορία ειπωμένη με flashbacks θα δεις την Εύα να γεννάει ένα παιδί,το οποίο πολύ θα ήθελε να είχε αποφύγει, την συμπεριφορά της σαν μάνα απέναντι στον Κέβιν και πώς καταλήγει όλο αυτό.
Πέρα από τα flashbacks,τα οποία από μόνα τους δημιουργούν κάποια ατμόσφαιρα, η ταινία είναι από τις πιο καλογυρισμένες της προηγούμενης χρονιάς σε επίπεδο κάμερας. Έξυπνες οπτικές γωνίες, όμορφος φωτισμός και πλάνα που σε αφήνουν άφωνο.Σκηνές όπως αυτή που αγοράζει τα αυγά ή όπως η εισαγωγική αξίζουν αρκετά για να κάτσεις να δεις ολόκληρη την ταινία, μπράβο στον Seamus McGarvey (ο οποίος έχει δουλέψει ως επικεφαλής κινηματογραφιστής/διευθυντής φωτογραφίες σε διάφορες καλαίσθητες παραγωγές). Χωρίς αυτή ακριβώς την κινηματογράφηση θα κατρακυλούσε αμέσως σε ταινία για Mega μεσημέρι.
Περίπου δηλαδή, γιατί πέρα από τον χαρακτήρα της Tilda (που είναι και απίστευτη στη συγκεκριμένη ταινία) οι άλλοι λειτουργούσαν είτε ως καθρέφτες της είτε ως απλά χάρτινες μαριονέτες να γεμίζουν το set. Θα το ξαναγράψω ,γιατί το αξίζει, όλη την δουλειά την κάνει η απίστευτη κάμερα. Ο πατέρας και η μικρότερη αδερφή του Kevin απλά εμφανίζονται για να προωθήσουν την σχέση μάνας-γιού και να σοκάρουν λίγο ακόμα στο τελείωμα.
Όσο την σκέφτομαι περισσότερο και απομακρύνεται ο αρχικός ενθουσιασμός, ο Κέβιν πέφτει στα μάτια μου, ίσως επειδή το αίσθημα της μητρότητας μου είναι ξένο. Σε κάθε περίπτωση, μόνο και μόνο για την κινηματογράφηση (για να σιγουρευτώ ότι θα καταντήσω επαναλαμβανόμενος) αξίζει να το δεις.
No comments:
Post a Comment