This Must Be The Place

Μετά από πολλές φορές που προσπάθησα να δω το This Must Be The Place κατάφερα να το ολοκληρώσω κάποια στιγμή χτες το βράδυ.Οι κόποι μου ανταμείφθηκαν πάντως, σε μεγάλο βαθμό.

Στο σενάριο έχεις τον Sean Penn να παίζει ένα γερασμένο αστέρα της ροκ με πολύ εμφανή ομοιότητα στον Robert Smith περιμένοντας το τέλος της ζωής του στο Δουβλίνο. Από αυτή την μετέωρη κατάσταση αναμονής τον βγάζει ο θάνατος του εβραίου πατέρα του που τον στέλνει Νέα Υόρκη. Με λίγη προτροπή από την εβραϊκή κοινότητα εκεί πέρα αποφασίζει να ολοκληρώσει το έργο του πατέρα του και να καταδιώξει τον βασανιστή του στο Auschwitz.Ξεκινάει έτσι ένα ταξίδι σε κάτι αχανές εκτάσεις που μόνο σε αμερικάνικες ταινίες της βλέπεις.

Όντας η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Sorrentino σε συνδυασμό με τον Sean Penn στον πρωταγωνιστικό ρόλο δεν ήξερα τι να περιμένω. Στην πραγματικότητα αν δεν ήξερα ότι ήταν δική του μπορεί και να μην το καταλάβαινα. Φυσικά είναι εξίσου άρτια αισθητικά όπως και οι προηγούμενες ταινίες του αλλά μοιάζει περισσότερο σε indie αμερικάνικη ταινία παρά στις φινετσάτες ιταλόφωνες παραγωγές που μας έχει συνηθίσει.

Σενάριο και χαρακτήρες δημιουργούν αυτή την ατμόσφαιρα χαριτωμένης αμηχανίας σαν χοντροκομμένες παιδικές ζωγραφιές από κραγιόνια. Σε υπερβολικό όμως βαθμό που ίσως και να είναι και το μοναδικό θεματάκι που να είχα με την ταινία. Όλα και όλοι μοιάζουν να διαγωνίζονται για μια θέση σε κάποιο φανταστικό indie top 10. Οι αφορισμοί για την ζωή πέφτουν σαν βροχή και οι χαρακτήρες όσο προχωράει το ταξίδι του Cheyenne (έτσι λέγεται ο πρωταγωνιστής) προσπαθούν να γίνουν όλο και πιο εκκεντρικοί,από τον κουστουμαρισμένο ινδιάνο που περίμενει δεμένος στην θέση του συνοδηγού για κάποιον οδηγό μέχρι τον εφευρέτη της βαλίτσας με ροδάκια.

Παρόλαυτα το This Must Be The Place παραμένει συγκινητικό. Όλοι οι ηθοποιοί μοιάζουν αρκετά ζωντανοί και έπειτα πόσες ευκαιρίες σου δίνονται να δεις τον Sean Penn με κραγιόν και κατάθλιψη? Εκτός αυτού η μουσική γραμμένη από τον David Byrne (που εμφανίζεται και αυτοπροσώπως) δένει όμορφα με το υπόλοιπο.

Μπορεί από την δουλειά με τον Andreotti να κράτησε μόνο το στυλιζάρισμα (το οποίο εδώ μάλλον βλάπτει) αλλά ο Paolo παραμένει καλός σκηνοθέτης και έχει και Talking Heads στον τίτλο οπότε δες την.