East of Eden

Χωρίς να έχω διαβάσει ο αστοιχείωτος το μυθιστόρημα του Steinbeck είπα να δω την κινηματογραφική μεταφορά του Elia Kazan και χωρίς πολλές περιστροφές χτύπησα δυο φορές το αριστερό πλήκτρο του ποντικιού μου (έχω ένα wireless, το trackpad με κουράζει λιγάκι).

Μετά από μια τρίλεπτη ουβερτούρα με θέα τα κύματα μεταφέρθηκα στις μαγευτικές κοιλάδες της California και στα βουνά που χωρίζουν τα χωριά Las Salinas και Monterey μεταξύ τους, λίγο πριν μπουν οι Η.Π.Α. στον 1ο παγκόσμιο. Στο πρώτο μένει με τον θεοσεβούμενο πατέρα του,Adam, και τον καλοκάγαθο αδερφό του Aaron (ο αγαπημένος του μπαμπά), ο πιο αλητάκος Cal σε μια φάρμα που την χριστιανοηθική ατμόσφαιρα της θα ζήλευε και το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Μεγαλοπαράγοντας της αντίπερα όχθης αποδεικνύεται λίγο μετά την άρχη η μάνα των αγοριών Kate που τους παράτησε οικογενειακώς και άνοιξε μπουρδέλο από την άλλη μεριά του βουνού. Το στόρυ ξετυλίγεται κυρίως μέσα από την κόντρα των δύο αδερφών και την αναζήτηση πατρικής αναγνώρισης από μεριάς του Cal.

Εκ πρώτης όψης, εκεί δηλαδή σε κατευθύνει ξεκάθαρα και το σενάριο, μοιάζει με μια αγροτική εκδοχή του βιβλικού μύθου των αδερφών Κάιν και Άβελ. Δεν ξέρω κατά πόσο ο Steinbeck το προόριζε για κάτι τέτοιο, αν και το google δίνει εντελώς άλλο χαρακτήρα στην υπόθεση του βιβλίου, αλλά η κινηματογραφική μεταφορά δεν περιορίζεται σε μανιχαϊστικούς διαχωρισμούς καλού-κακού. Μπορεί κάποιοι χαρακτήρες να κλίνουν μονόπατα προς το ένα ή το άλλο, όμως ο πρωταγωνιστικός ρόλος αρνείται επίμονα να καταταγεί σε κάποιο από τα δύο στρατόπεδα.

Το όλο εγχείρημα το βοηθάνε και οι πανέμορφες τοποθεσίες της California αποτυπωμένες στο μοντέρνο τότε CinemaScope με την “σύγχρονη” χρωματική επεξεργασία της Warner Bros(που έφαγε γενικά πολύ κράξιμο και καταργήθηκε). Σωστή και η κάμερα του Ηλία και του κινηματογραφιστή του Ted D. McCord, που τραμπαλίζεται ανάλογα με τις σχέσεις των χαρακτήρων.

Ιστορικά σου αναφέρω ότι το East of Eden ήταν η πρώτη ταινία που πρωταγωνίστησε (και η μόνη από τις 3 που κυκλοφόρησε πριν πεθάνει) το χολυγουντιανό σύμβολο του live fast, die young. Ανάμεσα στην γρήγορη ζωή κατάφερε να ξεκλέψει ευτυχώς και λίγο χρόνο για την υποκριτική και δεν θα δεις τον Pattinson των 50’s. Η ερμηνεία του δεν θα σου μείνει και αλησμόνητη αλλά κρατιέται αξιοπρεπώς στο ύψος της και κάτι παραπάνω. Στα συν και η ερμηνεία της μάνας που μπορεί να έχει τις λιγότερες ατάκες ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες αλλά ξέρει πως να κλέψει την παράσταση και το κάνει.