Με την εδραίωση του ομιλούντος κινηματογράφου έγινε δυνατό να γυριστούν ταινίες με περισσότερο σύνθετη πλοκή.Έτσι από εκεί που ο λαός έβλεπε Σαρλό και διασκέδαζε σαν σωστός χριστιανός, ξαφνικά ο κάθε ανώμαλος παραγωγός μπορούσε να γυρίσει το διαβρωτικό για την ηθική του κόσμου ταινιάκι του και να προωθήσει τα συμφέροντα του υποκόσμου και των κακοποιών γενικότερα. Η κατάσταση γρήγορα έγινε ανεξέλεγκτα επικίνδυνη και κάποιος έπρεπε να επέμβει. Ευτυχώς το 1930 ο "Hays code" ρύθμισε τι μπορεί να βλέπει η Αμερική στην μεγάλη οθόνη και τι όχι. Δυστυχώς μέχρι το 1934 έμενε πρακτικά ανεφάρμοστος με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν αρκετές ταινίες χωρίς κανένα έλεγχο. Μετά το '34 μπουτάκι έβλεπες μόνο σε τσοντάδικο και ίσως να αποτέλεσε αυτό ακριβώς την αφορμή να ανθήσει μια τόσο επιτυχημένη βιομηχανία. Από το '68 και μέτα το παλιό συστημά αντικαταστάθηκε με το γνωστό (στην σημερινή του μορφή) G/PG/PG-13/R/NC-17 της MPAA.
Μια από αυτές τις ταινίες της χρυσής τετραετίας είναι και το Safe in Hell (1931). Προκλητικό και από τον τίτλο του μόνο. Ποιός είναι ασφαλής στην αγγαλιά του εωσφόρου;;; Η απάντηση καθυσηχαστική ίσως, πουτάνες, λήστες και σκουπίδια, όπως προτιμώ να τους λέω εγώ ολούς αυτούς. Θα περιγράψω σημείο-σημείο πως η συγκεκριμένη παραγωγή τόσο άστοχα τοποθέτησε το θέμα στο κοινό, πως απομακρύνθηκε από την ηθική και την τάξη.
Πρώτα όμως μια μικρή εισαγωγή. Καλή ίσως κοπέλα (Gilda), βγαίνει στο κλαρί μην μπορώντας να τα βγάλει αλλιώς πέρα εξαιτίας ενός πρώην. Ναυτάκι θέλει να την παντρευτεί, παθένει ένα εγκεφαλικό (μικρό) με το που μαθαίνει τα καμώματα της αγάπης του, η θάλασσα όμως τον δίδαξε να συγχωρεί και έτσι την φυγαδεύει σε ένα νήσι. Την φυγαδεύει γιατι σκώτωσε (μπορεί και όχι....) έναν ξεπεσμένο, άστα να πάνε. Όλα αυτά βέβαια με την Gilda να γυρνάει από δω και από κει με νυχτικιές και τέτοια.Πφφφφ.
Αυτό το νησί είναι κάτι σαν παλιά Βραζιλία, δηλαδή δεν εκδίδει καταζητούμενους. Έτσι μαζεύει μόνο κακοποιούς(crooks αγγλιστί, το παραθέτω γιατί είναι εύηχο). ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ όμως. Και μου κάνεις τώρα ταινία με επίκεντρο ρεμάλια(1). Τι θες δηλαδή να παρατήσω σπίτι και δουλιά και να πάω να κλέβω; Επίσης σε όλη την ταινία πίνουν έτσι για διασκέδαση, όχι για να εξυπηρετήσουν κάπως την εξέλιξη(2). Δηλαδή ηλίθιοι είμαστε που σε μερικά μέρη κρατήσαμε και το επίπεδο ψηλά, η μήπως η ποτοαπαγόρευση ήταν μόνο υπερβολή; Μπένει ο δικός σου να την δει, και μετά βγαίνει με μπουκάλι και να μην το θέλει... Και το τελειωτικό χτύπημα, ακόμα και ο μπάτσος είναι αρχιδιεφθαρμένος και στήνει πλεκτάνες, ενώ ο νόμος άδικος.(3)
Πέρα από αυτά τώρα, η ταινία χαρακτηρίζεται από μια υπερβολική δραματικότητα. Για παράδειγμα η σκηνή που ο ναύτης μαθαίνει για την Gilda είναι σίγουρα παρατραβηγμένη, ή η απόφαση που πέρνει η Gilda στο νησί είναι κάπως ακραία και θα μπορούσε με δέκα άλλους τρόπους να αποφύγει τα δυσάρεστα.
Στα θετικά τώρα συγκαταλέγονται ο αραπάκος αχθοφόρος με την τέλεια προφορά του και η barwoman που τραγουδάει τις παραγγελίες(Ένα ρούμι). Επίσης η ταινία έχει ένα συμπαθητικό χιούμορ και οι νησιώτες φυγόδικοι είναι αρκετά ενδιαφέροντες, αν και δεν θα πρεπέ να νιώσει έτσι ο θεατής απέναντι τους, αλλά το παραβλέπω τώρα αυτό...Σαν καταληκτικό σχόλιο δεν πρόκειται και για καμιά ταινιάρα, αλλά έχει αρκετό ενδιαφέρον για να αφιερώσεις λίγο παραπάνω από μια ώρα σε αυτήν.
No comments:
Post a Comment