Αυτό που παίζεται δηλαδή αυτή τη στιγμή με τίτλο Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης.Δεν βρίσκω όμως λόγο να άλλαξω τον original τίτλο που αναφέρεται στο ομώνυμο τραγούδι από σάπια ισπανική ταινία του 71'.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι ο ισπανικός τίτλος ταιρίαζει καλύτερα και στο σενάριο που από μόνο του δίνει κάποια hints για την φανταστικά διεστραμμένη φαντασία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη.Ο Χαβιέρ λοιπόν που κατάγεται από παλιά οικογένεια κλόουν πιάνει δουλειά σε ένα τσίρκο ως ο "θλιμμένος" παλιάτσος (aka αυτός που τρώει το ξύλο από τον κανονικό κλόουν και γελάει ο κόσμος) και σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με τον κανονικό και αλκοολικό κλόουν του τσίρκου του οποίου θα προσπαθήσει να του φάει την γκόμενα,την όμορφη ακροβάτισσα του τσίρκου.
Στο σενάριο αυτό αν βάλεις μπόλικη δόση βίας,μαύρου χιούμορ και μια ιστορική αναδρομή στην περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο θα σχηματίσεις μια καλούτσικη ιδέα για το τι μπορεί να είναι η ταινία.Αλλά αν δεν την δεις δεν θα βιώσεις ποτέ την απίστευτα διεστραμμένη ατμόσφαιρα της, με τους παραμορφωμένους κλόουν να κυκλοφορούν με αυτόματα στους δρόμους της Μαδρίτης,με τα ιδιαίτερα βίαια ανέκδοτα τους και την ιδιόμορφη κομπανία του τσίρκου.
Από την άλλη μην περιμένεις και κάτι πέρα από αυτό.Πέρα από αισθητική/ατμόσφαιρα η ταινία είναι λίγο τζούφια.Δεν βαριέσαι και βλέπεται ευχάριστα αλλά βγαίνοντας σου μένει μόνο η παράνοια.Αν σε ψήνει έστω και λίγο τράβα και δεν νομίζω να χάσεις.
No comments:
Post a Comment