Να και ένα είδος ταινίας για το οποίο δεν γράφω και πολύ συχνά.Ντοκυμαντέρ λοιπόν για έναν από τους πιο ενδιαφέροντες τύπους της πρόσφατης ιστορίας της τέχνης.Πάνω αυτοπροσωπογραφία του.
Το ντοκυμαντέρ ακολουθεί μια χαλαρή πορεία γέννηση-πρώτα βήματα-επιτυχία-ναρκωτικά-θάνατος ,η οποία χωρίς να έχει κάτι λάθος ή κουραστικό επαναλαμβάνει ξανά την πεπατημένη.Περίμενα κάτι παραπάνω το 2010 από same old shit.Σαν το tag SAMO δηλαδή με το οποίο έγινε γνωστός ο Basquiat στους δρόμους του Μανχάταν στα 70's.Τέλος πάντων δεν γράφω άλλο για τη ζωή του αν γουστάρεις Basquiat βλέπεις το ντοκυμαντέρ.
Δεν είναι όμως και από άποψη περιεχομένου όλα ρόδινα.Μπορεί γενικά να αποφεύγει τις μεγαλύτερες μαλακίες που μπορούν να ειπωθούν σε ένα ντοκυμαντέρ για καλλιτέχνες αλλά διαρκεί μιάμιση ώρα και στην κάμερα μπροστά παρελαύνει όλο το Μανχάτταν της εποχής(όσο ζει ακόμα και γλίτωσε από τα ντρόγκια δηλαδή) πράγμα που σημαίνει ότι σίγουρα θα ακούσεις και διάφορες σαχλαμαρίτσες.
Διαβάζοντας ξανά από πάνω το post συνειδητοποιώ ότι έχω κράξει πολύ το ντοκυμαντέρ και δεν του αξίζει.Το Radiant Child δεν είναι κακό ντοκυμαντέρ.Μπορεί η δομή να χρησιμοποιεί κοινότοπη δομή αλλά ,ας πούμε, αντικατέστησε τη κοιμήσικη φωνή του αφηγητή με κείμενο.Σίγουρα όχι παγκόσμια πρωτοτυπία αλλά έκανε μια προσπάθεια.Ούτε την παρουσίαση του περιεχομένου την λες σε καμιά περίπτωση άσχημη.Ο τρόπος που μπλέκει την Νέα Υόρκη και τις στιγμές από τη ζωή του Basquiat και τις παρουσιάζει ως ενιαίο σύνολο είναι (επίσης) αρκετά ευφάνταστος και σου κρατάει και το ενδιαφέρον,κερδίζοντας έτσι το βασικότερο στοίχημα κάθε ντοκυμαντέρ.
Εν ολίγοις σου αρέσει το θέμα το βλέπεις.Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει και άλλο για το ίδιο πρόσωπο.
P.S. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού κινηματογράφου εδώ και πολλά χρόνια κυκλοφόρησε τώρα στο YouTube.
No comments:
Post a Comment