Δηλώνω εξαρχής ότι δεν έχω δει το original του 47,ναι,αν δεν το ήξερες είναι remake.Όπως και να 'χει οι συνθήκες δεν επιτρέπουν να το κρίνω ως τέτοιο.
Σαν φιλμ νουάρ,ας το πούμε έτσι,έχει και ανάλογο σενάριο.Σε ένα πολύ σκοτεινό Brighton στα 70's παρακολουθούμε την διαμάχη των δύο τοπικών συμμοριών για την επικράτηση στην περιοχή ακολουθώντας ένα μέλος μια συμμορίας που τον παίζει,άχαρα το λιγότερο, ο Sam Riley,προσπαθώντας να μιμηθεί κάπως τον Andy Serkis που ενσαρκώνει το αφεντικό της αντίπαλης συμμορίας.Το Control του πήγαινε,το Brighton Rock ,όχι και τόσο.Κάπου μπλέκεται και ένα από τα πιο αδύναμα sub-plots ρομάντζου στην ιστορία του σινεμά που σταδιακά αποκτά κεντρικότερο χαρακτήρα και αυτό είναι όλο.
Πάντως το ταινιέτο έχει ατμόσφαιρα και ταυτότητα.Όχι μόνο καταφέρνει να δημιουργήσει την απαραίτητη σκοτεινή ατμόσφαιρα του νουάρ αλλά στην ατμόσφαιρα αυτή δίνει και βρετανικό χαρακτήρα.Ιστορικά γεγονότα και κουλτούρες της εποχής,βρετανικές συνήθειες και ιδιοσυγκρασία.Στο επίπεδο στύλ γενικότερα παίρνει άριστα.
Με ένα μεγάλο ΑΛΛΑ που έχω τονίσει και σε άλλο post.Αν και όχι τόσο έντονα όσο αλλού,και το Brighton Rock προωθεί μια εξιδανικευμένη εικόνα του παρελθόντος της "λευκής θεοσεβούμενης Βρετανίας " σαν vintage διαφήμιση της Coca-Cola.Μπορεί και να φαντάζομαι πράγματα γιατί δεν μπορώ να βρω κάποια πραγματική σκοπιμότητα για αυτή την πρακτική στην σύγχρονη βρετανική παραγωγή ,πέρα από τις οφθαλμοφανείς συνομωσιολογίες.
Γουστάρεις νουάρ,κάθεσαι ήδη αναπαυτικά στο κάθισμα του σινεμά.Δεν γουστάρεις?Πάλι αναπαυτικά κάθεσαι,σπίτι σου.
No comments:
Post a Comment