Midnight in Paris

Ξεκινά η ταινία και στα πρώτα 5 λεπτά βλαστημάω όσους μου την πρότειναν.Άλλη μια μετριότητα με πλούσιους στην Ευρώπη που έχει γίνει η αγαπημένη του Woody Allen τα τελευταία χρόνια,σκέφτηκα.Στη συνέχεια όμως κάτι άλλαξε και το Midnight in Paris με κέρδισε,αφήνοντας μια πολύ ωραία αίσθηση στο τέλος.

Το στόρυ θυμίζει κάτι μεταξύ Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και L’ Eclisse. Ζευγάρι ευκατάστατων αμερικάνων κάνει διακοπές με τους γονείς της κοπέλας στο Παρίσι.Ο γκόμενος της,επιτυχημένος και ευκατάστατος σεναριογράφος με ανησυχίες, προσπαθεί να γράψει ένα βιβλίο ενώ παράλληλα νοσταλγεί μια ζωή στο Παρίσι το 20’,αν και δεν είμαι σίγουρος ότι νοσταλγώ είναι η κατάλληλη λέξη μιας και ποτέ δεν έχει ζήσει εκεί.Να όμως που ένα βράδυ μεθυσμένος μπαίνει σε ένα αμάξι και μεταφέρεται στην εποχή που θα θέλε να ζει,γνωρίζοντας και όλες τις σημαντικές μορφές του Παρισιού της εποχής.

Ίσως στο τέλος να μου φάνηκε κάπως απλοϊκός ο βασικός συλλογισμός και κάπως παραπάνω αμερικάνικος για τα γούστα μου αλλά σε κάθε περίπτωση ενδιαφέρων.Και εννοείται ότι δεν χωρεί αμφιβολία ότι τα μεσάνυχτα στο Παρίσι είναι μια μαγευτική ώρα.

Πιστεύω ακόμα και αν το σενάριο ζητούσε μικρότερο budget η ταινία πάλι θα ήταν πανέμορφη λόγω της πόλης.Σαν έτερος πρωταγωνιστής το Παρίσι συνοδεύει τον Owen Wilson(στην πραγματικότητα τον Woody Allen που πια δεν μπορεί ή δεν θέλει να εμφανιστεί  στην οθόνη) στις περιηγήσεις του στο χωροχρόνο της γαλλικής πρωτεύουσας.

Όχι βέβαια ότι δεν συνέβαλε και ο ίδιος ο Owen Wilson στην επιτυχία της ταινίας.Άξιος αντικαταστάτης στον ρόλο του Woody, ελπίζω να τον δούμε και σε επόμενη ταινία τέτοιου τύπου μιας και έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι παρόμοιοι ρόλοι του ταιριάζουν.

Όπως επίσης θα ήθελα πολύ να ξαναδώ σύντομαι σε κάποια ταινία την Marion Cotillard που κλέβει την παράσταση.Όλες οι ηθοποιοί είναι όμορφες αλλά εκείνη ξεχωρίζει.Και δεν είναι καν τα κουστούμια εποχής που την ξεχωρίζουν από τις άλλες.Πραγματική γυναίκα.

Μα και η μουσική ήταν απίστευτη.Καλοδιαλεγμένη jazz που ταιριάζει φυσικά με την πόλη και την ιδιοσυγκρασία του σκηνοθέτη.

Ακόμα και εμένα που είμαι αρκετά καχύποπτος με τις τελευταίες ταινίες του Allen (ίσως να συμπάσχω με τον πρωταγωνιστή τελικά),το Midnight in Paris με κέρδισε.