Alois Nebel (2011)
Ασπρόμαυρη ταινία animnation γυρισμένη με την τεχνική του rotoscoping (Waking Life, A Scanner Darkly). Aποτελεί την κινηματογραφική μεταφορά της τριλογίας κόμικ του Jaroslav Rudiš. Η ταινία εξελίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του '80 με αναφορές στον Β' Παγκόσμιο. Η υπόθεση ήταν περίπλοκη και δυσνόητη. Ίσως δεν κατάφερε να χωρέσει μια ολόκληρη τριλογία σε μιάμιση ώρα. Η αισθητική της ταινίας και η μουσική ήταν ως οι αλκυονίδες μέρες στον δριμύ χειμώνα.
Neprijatelj (2011)
Επιτέλους μια ταινία που αξιώθηκε να εγείρει το ερώτημα αν ο εχθρός είναι μέσα ή έξω απο εμάς. Τις πρώτες μέρες τις ειρήνευσης στην Βοσνία το 1995 στρατιώτες ανακαλύπτουν και απελευθερώνουν εναν μυστηριώδη άνδρα εντοιχισμένο σε ένα υπόγειο. Το σενάριο είναι τρύπιο σα σουρωτήρι με έντονο το μεταφυσικό στοιχείο, ενώ ο σκοπός όλης αυτής της αφηγηματικής θρησκευτικοπνευματικής περίπλεξης παραμένει ασαφής και μετά το τέλος της ταινίας. Παρ' όλ΄αυτά κάποιοι από εμάς τη βρήκαν ενδιαφέρουσα με ωραία μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Παρεμπιπτόντως κέρδισε το βραβείο κοινού στο βαλκανικό τμήμα του φεστιβάλ.
Gise Memuru (2010)
Δεν πληρώνω δεν πληρώνω, στην Τουρκία. Η ιστορία του Κενάν, δημόσιου υπαλλήλου στα διόδια της Τουρκίας, ενός παραδοσιακού τύπου ο οποίος φτάνει στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού. Η μονότονη δουλειά του και ο καταπιεστικός κλινήρης πατέρας του δεν του αφήνουν περιθώρια απόδρασης από την σκληρή αβάσταχτη καθημερινότητα του. Η αναγκαστική μετάθεση του σε έναν ερημικό σταθμό διοδίων στα όρια του αστικού ιστού δεν βελτιώνει τα πράγματα. Ως μοναδική του διέξοδος διαφαίνεται ένα τουμπανάκι που διέρχεται καθημερινά από το gise του και τροφοδοτεί την φαντασία του. Η εναλλαγή των παραληρηματικών φαντασιώσεων του Κεμάλ (sic) με την λιτή και αληθοφανή παρουσίαση των καταστάσεων τις οποίες βιώνει, οι οποίες ενισχύονται με τους άμεσους και μη στυλιζαρισμένους διαλόγους, δημιουργούν μια έντονη αντίθεση.
Dirty Diaries - 12 Shorts of Feminist Porn (2009)
3 στους 3 καυλώσαμε. 12 σουηδικές μικρού μήκους τσόντες από γυναίκες σκηνοθέτιδες. Το φεστιβαλικό κοινό, και κυρίως το γυναικείο κομμάτι του, απέδειξε την ενοχοποιημένη στάση του απέναντι στην πορνογραφία κατακλύζοντας την αίθουσα για τρεις προβολές, εκμεταλλευόμενο την πρόφαση της Τέχνης. Βρίσκουμε καλύτερη τη σπιτική θαλπωρή και ιδιωτικότητα για τέτοιου είδους προβολές, όσο ακόμα ο δημόσιος αυνανισμός αποτελεί πράξη ποινικά κολάσιμη. Fruitcake=πρωκτός, μια τρύπα που δεν χορταίνει με τίποτα, μάθαμε.
Présumé coupable (2011)
Αληθινή ιστορία. Το δράμα ενός δικαστικού επιμελητή, άδικα κατηγορηθέντος για συμμετοχή σε παιδοφιλικό κύκλωμα. Η ταινία αναφέρεται σε μια από τις σημαντικότερες δικαστικές πλάνες της εποχής μας. Ο Philippe Torreton ερμηνεύοντας τον Alain Marécaux, αποδίδει συγκλονιστικά την καταστροφή της ζωής του από το σάπιο σύστημα δικαιοσύνης, αγγίζοντας τις ευαίσθητες χορδές των θεατών (πάντα διψασμένοι οι κερατάδες να παρακολουθούν τα δράματα των άλλων). Παρακολουθούμε τον πρωταγωνιστή να κλονίζεται με την αντιμετώπιση του, τόσο από άγνωστα, όσο και από οικεία πρόσωπα. Κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον και αποφεύγοντας την εύκολη συγκίνηση και τους υπερβολικούς συναισθηματισμούς, ο σκηνοθέτης καταλήγει σε μια μεστή, απέριττη ταινία.
Din Dragoste cu cele mai bune intentii (2011)
O Alex τρομοκρατημένος από μια μικρή περιπέτεια στην υγεία της μητέρας του, αποφασίζει να κρατήσει για τον εαυτό του τον τελευταίο λόγο σχετικά με κάθε μικρό ή μεγάλο θέμα που προκύπτει στην νοσηλεία της. Αγνοώντας τις επιθυμίες της άμεσα ενδιαφερόμενης, υποτιμάει τις ικανότητες των γιατρών, παρασύρεται από μια ιατρική παραφιλολογία και προσπαθεί πάντα για το καλύτερο, με αμφίβολα όμως, αποτελέσματα. Ο θεατής ακολουθεί τον πρωταγωνιστή σε μια ομαλή κλιμάκωση από την στοργικότητα στην εμμονή. Στο τεχνικό κομμάτι έχουμε να επισημάνουμε την συνεχή και επιτυχημένη χρήση μονοπλάνων.
Without (2011)
Πως να ζήσει μια δεκαεννιάχρονη αμερικανιδούλα χωρίς ίντερνετς και κινητό; Πως να αντιμετωπίσει κανείς ένα τραγικό απρόσμενο γεγονός; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει αυτή η ταινία. Η προαναφερθείσα αμερικανιδούλα φεύγει από την μεγάλη πόλη και πάει σε ένα απομονωμένο βλαχοχώρι για να ζήσει έγκλειστη σε ένα σπίτι, φροντίζοντας έναν κατάκοιτο ηλικιωμένο. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, έφτιαξε αυτήν την ταινία έχοντας εξ'αρχής στο μυαλό του στον πρωταγωνιστικό ρόλο, την Joslyn Jensen. Η ιστορία αρχίζει με την Joslyn κλεισμένη σε ένα προστατευτικό κουκούλι που η ίδια έχει δημιουργήσει γύρω της για να την δούμε τελικά να ξεγυμνώνεται μπροστά στην κάμερα, τόσο κυριολεκτικά, όσο και ψυχικά. Η ταινία διαπνεόταν από μια άστοχη μεταφυσική ατμόσφαιρα που ποτέ δεν απέκτησε κάποιο ουσιαστικό νόημα. Γιατί είδαμε αυτήν την ταινία; Αυτό είναι ένα από τα ερωτήματα που θέσαμε στους εαυτούς μας.
Las acacias (2011)
Σγουρομάλλης. Μόνος. Φορτηγατζής πολλά βαρύς. Συνηθισμένος στην μοναξιά του δρομολογίου. Εξωτερικά σκληρός σαν τον κορμό της ακακίας. Ψυχή απαλή σαν μπουρνουζοπετσέτα. Αυτός ο άνθρωπος-σκαντζόχοιρος θα βρεθεί στην καμπίνα της νταλίκας του με μια ανύπαντρη μητέρα και το πέντε μηνών κοριτσάκι της. Θα καταφέρουν αυτά τα δυο πλάσματα να μαλακώσουν το ψυχρό εξωτερικό του περίβλημα;
Απο την Παραγουάη στην Αργεντινή, ενα road movie με ελάχιστους διαλόγους και γεμάτους ανθρώπους.
Ο προσανατολισμός του σκηνοθέτη άλλαξε κατα την διάρκεια των γυρισμάτων αφήνοντας στο τελικό μοντάζ έξω τους περισσότερους διαλόγους καθώς και σκηνές πιο φορτωμένες με μουσική, ανθρώπους, παραστάσεις κ.λ.π., εκ των οποιών και την πιο δαπανηρή σκηνή που γύρισε, που διαδραματιζόταν σε ένα τοπικό πανηγύρι.
Pankot ne e mrtov (2011)
Το reunion ενός πανκ συγκροτήματος 17 χρόνια μετά την διάλυσή του, παράλληλα με το reunion του σκηνοθέτη με τον φακό 17 χρόνια μετά την τελευταία του ταινία. Ο ίδιος αν και δεν υπήρξε ποτέ του πανκιό, διάβασε την βιογραφία του Sid Vicious και πιστεύει οτι απέδωσε πιστά το κλίμα της πανκ κουλτούρας. Εμείς δεν αντιληφθήκαμε κάτι τέτοιο. Κύριο μέλημα του, όπως μας είπε ο ίδιος, ήταν να ψυχαγωγήσει τους θεατές, πράγμα που ίσως καταφέρνει. Την ιστορία πλαισιώνει το ταραγμένο και ακόμα ρευστό εθνοτικό πρόβλημα του Κοσσόβου, στο οποίο η ευρωπαική παρέμβαση δεν φαίνεται να καρποφορεί. Διαβάζοντας κανείς τα παραπάνω μπορεί να νομίσει οτι πρόκειται για δράμα. Λάθος. Κουαξ Κουαξ. Α! ναι, στην ταινία παίζει και ο βάτραχος-κατοικίδιο, ο Φερδινάρδος.
Avci (1998)
Δυο διαφορετικές εκδοχές ενός παραδοσιακού τούρκικου παραμυθιού το οποίο αφηγούνται διαδοχικά ο παππούς και η γιαγιά στην εγγονή τους. Στην προκειμένη περίπτωση δεν θα ασχοληθούμε με την υπόθεση του παραμυθιού αλλά με τις σκέψεις που μας δημιούργησε.
Οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες ως λάγνα υποκινούμενα όντα χωρίς λογική που άγονται και φέρονται από το συναισθημα.Έτοιμες πάντα, να μετανιώσουν το επόμενο λεπτό. Τους υπόλοιπουν άντρες πάλι ως ανταγωνιστές τους, ρωμαλέους και άγριους, πιο καλούς πιο άριστους, έτοιμους να πολιορκήσουν με τον πολιορκητικό κριό τους το αιδοίο.
Οι γυναίκες τώρα, βλέπουν τους άντρες ως θλιβερά, σεξουαλικά ανίκανα όντα άσχημα, μίζερα, οι οποίοι καταφεύγουν στην βία ως μοναδικό μέσο εκτόνωσης. Και τις γυναίκες ως δυναμικά και ανεξάρτητα πλάσματα, που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Στο μεταξύ ο θεατής έχει απολαύσει σκηνές έντονου και απροκάλυπτου ερωτισμού.
Jutro Bedzie Lepiej (2010)
Με την Dorota Kedzierzawska είχαμε την πρώτη μας επαφή στο περσινό φεστιβάλ. Έτσι περιμέναμε με ανυπομονησία αυτήν την ταινία. Πρωταγωνιστούν, για ακόμη μια φορά, παιδάκια. Ετούτη τη φορά τρια ορφανά ρωσάκια κάνουν το ταξίδι για την ευρωπαϊκή Πολωνία. Η απεικόνιση της παιδικής ηλικίας γίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, που ένας ενήλικας θα μπορούσε να την συλλάβει. Τα ατιθάσευτα τοπία που περιδιαβαίνουν οι πρωταγωνιστές ταιριάζουν με τον ατιθάσευτο χαρακτήρα τους και συνδυάζονται αρμονικά με την φυσικότητα τους μπροστά στην κάμερα.
Aplifckorna (2011)
Η Έμμα και η Κασσάνδρα γνωρίζονται όταν η πρώτη μπαίνει στον ιππικό όμιλο στον οποίο η δεύτερη κατέχει εξέχουσα θέση. Η ταινία εξερευνεί την σεξουαλικότητα και τον συναισθηματισμό της εφηβικής ηλικίας με τρόπο στερεοτυπικό όσο και αυτή η πρόταση. Κρίμα που η ιστορία δεν επικεντρώθηκε στην Σάρα, επτάχρονη αδερφή της Έμμα, τον μοναδικό πρωτότυπο χαρακτήρα της ταινίας. Το ενδιαφέρον μας παρ'όλα αυτά έμεινε αμείωτο χάρη στην παρουσία της ξανθής succubus από την Σουηδία, Linda Molin, στην αίθουσα.
Le Vendeur (2011)
"Οι άνθρωποι είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν, για αυτό έκανα μία ταινία που ο χαρακτήρας του ήρωα μεταβάλλεται πολύ λίγο παρά τα όσα του συμβαίνουν", είπε ο σκηνοθέτης. Η ταινία του, που διαδραματίζεται σε μία καναδέζικη κωμόπολη παρουσιάζει από την σκοπιά ενός εργασιομανούς πωλητή αυτοκινήτων, τις επιπτώσεις στην τοπική κοινωνία από το κλείσιμο της χαρτοβιομηχανίας. Η ιστορία επικεντρώνεται στην ζωή του πωλητή και τις προσωπικές του δυσκολίες. Ίσως σε σημεία να γίνεται κάπως τραβηγμένη συναισθηματικά αλλά κατάφερε να ικανοποιήσει το φεστιβαλικό κοινό.
No comments:
Post a Comment