Καιρό είχα να γράψω,είχα πολλές περιπέτειες και επισκέψεις.Έχασα το διαβατήριο,το βρήκα,ήρθε κόσμος, έφυγε,ένα χάος.Είπα λοιπόν χτες να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να ξαναβρώ την ισορροπία μου με λίγο Nouvelle Vague.Ανέκαθεν τον συμπαθούσα τον François.
Το στόρυ σου παρουσιάζει ένα δυστοπικό μέλλον (σαν το THX1138 ένα πράγμα σε λίγο χειρότερη εκδοχή) στο οποίο οι πυροσβέστες έχουν αναλάβει να καίνε κάθε είδους βιβλία,επειδή κάνουν τους ανθρώπους αντικοινωνικούς.Ένας όμως πυροσβέστης ο Montag,συναντά μια μέρα μια όμορφη νεαρή αντιστασιακή που τον βάζει σε σκέψεις,επικίνδυνες και αντικαθεστωτικές.
Γενικά στην ταινία παίζει πολύ το σχετικά αφελές δίλημμα κουλτούρα-βιβλία/επικίνδυνα media που ελέγχουν και χειραγωγούν τον κόσμο.Δεν αμφιβάλλω για τον συστημικό ρόλο των media αλλά ο τρόπος που τον παρουσιάζει μου φάνηκε περισσότερο ως σπασμωδικές κινήσεις ενός τύπου που δεν ξέρει πώς να αντιδράσει απέναντι στην εποχή που ξεκινά,όπου τα media και ειδικά η τηλεόραση βρίσκονται σε περίοπτη θέση.Άσε που με εκνευρίζει η snob παρουσίαση των "διαβασμένων" ως πνευματικών αυθεντιών.
Έχοντας ξεθυμάνει τώρα πάμε στα πολύ καλά.Η ταινία,όπως και πολλές άλλες του Truffaut είναι πανέξυπνα και πανέμορφα γυρισμένη.Η μαγεία του Technicolor και η εφευρετικότητα του σκηνοθέτη δεν απογοητεύει.Jump cuts,και χρήση όλων των δυνατοτήτων της εποχής.Nouvelle Vague έγχρωμη,η πρώτη που έκανε με χρώμα και η μόνη αγγλόφωνη αν δεν κάνει λάθος η Wikipedia.
Απίστευτη η μορφή της Julie Christie που επωμίστηκε το δύσκολο καθήκον να παίξει την πεφωτισμένη sexy επαναστάτρια αλλά και την αποβλακωμένη και απόλυτα υποταγμένη σύζυγο του Montag.Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και έτσι.Σου είπα νομίζω ότι ο σκηνοθέτης είναι μάστορας.
Στο σύνολο θα έλεγα δες την,αν και έχει υπόψη σου ότι είναι λίγο αφελής και κομμάτι υπερβολική.
No comments:
Post a Comment