Glory to the Filmmaker!

Λίγες ώρες πριν το μεγάλο ταξίδι της προσωρινής επιστροφής,χτύπησα τούτο δω το ταινιάκι που το είχα παραμελημένο σε κάποιο φάκελο του σκονισμένου δίσκου μου.Δεν περίμενα να αξίζει τόσο τον κόπο είναι η αλήθεια.

Στο Glory to the Filmmaker! λοιπόν ο ίδιος ο Takeshi Kitano (εμφανιζόμενος στα credits ως παλιός καλός Beat Takeshi) παίζει παράλληλα με μεταλλικές κούκλες του εαυτού, που τον αντικαθιστούν στις δύσκολες σκηνές, μια φανταστική εκδοχή του εαυτού του που προσπαθεί να βρει το σωστό κινηματογραφικό είδος για να γυρίσει το τελευταίο του αριστούργμημα.Ε, βασικά από εκεί και πέρα βλέπεις διάφορες εκδοχές του "αριστουργήματος".

Η ταινία αυτή ανήκει στην ημι-αυτοβιογραφική τριλογία που ξεκίνησε με το Takeshis (δεν το έχω δει ακόμα) και τελείωσε με τον Αχιλλέα και την χελώνα ( το πέτυχα πριν κάτι χρόνια Θεσσαλονίκη), πράγμα που ουσιαστικά σημαίνει ότι πρόκειται για τον προσωπικό cryptic canvas του Takeshi Kitano.Έχει χώσει μέσα στην ίδια ταινία τις επιρροές του από γιαπωνέζικο/ασιατικό και διεθνές σινεμά, μερικές σκόρπιες σκέψεις για την σημερινή κατάσταση του κινηματογραφείν, μια μίνι ανασκόπηση της καριέρας του και παράλληλα αποφεύγει ο ίδιος ο Beat Takeshi σφαίρες σε μια σκηνή α λα Matrix.

Γενικά παίζει ένας κινηματογραφικός αχταρμάς στο κεφάλι του Kitano που δύσκολα αποκρυπτογραφείται 100%.Ο ίδιος έχει δηλώσει μάλιστα ότι η τριλογία στην οποία ανήκει και τούτη δω η ταινία στοιχειοθετεί μια δημιουργική αποδόμηση της καριέρας του.Για αυτό αν δεν είσαι μεγάλος/η (μην μας πουν και σεξιστές) φαν (unisex ευτυχώς), μπορεί να βρεις μερικές φάσεις επαναλαμβανόμενες ή να αναρωτηθείς τι σκατά βλέπεις, όταν π.χ. το δίδυμο μάνα κόρης με την πάπια στην πλάτη και την πάπια- κούκλα εγγαστρίμυθου πετάνε μια ψεύτικη(?) κατσαρίδα στα noodles τους ,για να μην πληρώσουν, εμφανίζεται το αφεντικό και πλακώνει όλο το μαγαζί.

Εμένα όμως αυτά μου αρέσουν και ο Takeshi με έκανε άλλη μια φορά να θυμηθώ, γιατί γουστάρω τόσο το σινεμά.Δόξα λοιπόν στον κινηματογραφιστή.