Χτες αφού είχα ξεράσει περί τις 1000 λέξεις πάνω στο πληκτρολόγιο για μια εργασία που επειγόμουν να παραδώσω, έβαλα να δω και το καινούριο πόνημα των αδερφών Νταρντέν και αποφάσισα να γράψω άλλον έναν οχετό για αυτό.Με είχε εμπνεύσει.
Ξεκινάει η ταινία και ο καημένος ο Cyril δεν μπορεί να βρει τον μπαμπά του στο τηλέφωνο να του δώσει το ποδήλατο του, που είναι τόσο σημαντικό επειδή του το έδωσε αυτός.Αυτός φυσικά εντελώς στα αρχίδια του,για να καταλάβεις τον έχει παρατήσει σε ορφανοτροφείο, μέχρι που ο Cyril βρίσκει την κομμώτρια Samantha και αποφασίζουν μαζί να πάνε να τον βρουν, να δουν επιτέλους τι σκοπέυει να κάνει.Θα βρει άραγε ο Cyril την οικογένεια που του αξίζει? - υποβλητική μουσική-
Γενικά στην ταινία δεν συμβαίνουν πολλά πράγματα και ίσως είναι και καλύτερα έτσι ,γιατί βρίσκεις κατά την διάρκεια τον χρόνο να σκεφτείς που βρίσκεσαι σε σχέση με τους χαρακτήρες.Βοηθάει σε αυτό και η σκηνοθεσία με τα πολύ κοντινά πλάνα , σα να προσπαθεί η κάμερα να μπει μέσα στα κεφάλια των ηρώων και να δει τι σκατά κουβαλάνε, έρμαια του σχεδόν παραμυθένιου και, κατά ένα τρόπο, μπρεχτικού(οκ τώρα αρχίζω και γίνομαι γελοίος) σύμπαντος της μικρής βελγικής πόλης που διαδραματίζονται τα γεγονότα.
Οι πρωταγωνιστές καλοδιαλεγμένοι κάνουν άπταιστα την δουλειά τους, ειδικά εντυπωσιάζει ο μικρός Thomas Doret που αν και γενικά άσχετος με την υποκριτική ( δεν ξέρω αν είχε πάρει μέρος σε σχολικές γιορτές πιο πριν) αποδίδει τόσο κάλα παρά την επίμονη παρουσία της κάμερας μέσα στα μούτρα του.Το ίδιο ισχύει και για την Cécile de France ,με την διαφορά ότι έχει πίσω της μια εικοσαετή καριέρα στον σινεμά.Από την άλλη ο daddy δεν ήταν και πολύ cool, μάλλον προς το ξυλάγγουρο που διάβαζε τα λόγια του κλίνω, και ας έχει και ο Jérémie Renier πολλά χρόνια στο κουρμπέτι του γαλλόφωνου κινηματογράφου.
Τέλος πάντων, όμορφη ταινία ήταν, ενδιαφέρουσα, πήρε και ένα βραβείο στις Κάννες (αν ψαρώνεις με δαύτα),αλλά για μένα οι Νταρντέν έχουν κάνει και καλύτερα πράγματα.
No comments:
Post a Comment