Biutiful

Περίμενα ορισμένα πράγματα από αυτή την ταινία.Βασικά,αρκετά πράγματα.Ουδέποτε ήμουν μεγάλος fan του Iñárritu αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα.

Το Biutiful καταρχήν οφείλει σχεδόν εξ ολοκλήρου το γεγονός ότι βλέπεται στον Javier Bardem.Ο άνθρωπος έκανε ό,τι μπορούσε, προσπάθησε αλλά υπήρχαν αντικειμενικές δυσχέρειες.Το σενάριο,αν και καλούτσικο κατασφάζεται από μια μέτρια,εντελώς γραμμική και προβλέψιμη εκτέλεση.Η ιστορία του Ουξμπάλ του καρκινοπαθή μεσάζοντα σε παράνομες business μεταξύ μεταναστών και της διαλυμένης οικογένειας του, biutiful μέσα στην καταθλιπτική μιζέρια της , τελικά μπλέκει τόσα πολλά πράγματα μεταξύ τους που κάπου το χάνει.Ανακατώνει τόσα πράγματα  προσπαθώντας μάλλον να ταυτιστεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του κόσμου με τους χαρακτήρες που καταλήγει μια χλιαρή πολυπολιτισμική και μόνο φαινομενικά οικουμενική ιστοριούλα για έφηβες που επαναστατούν βλέποντας το Requiem for a dream.

Αλλά ακόμα και αν αυτή η σαλάτα θεμάτων άφηνε την ιστορία ανεπηρέαστη θα ήταν αδύνατο να μην κατακερματίσει τους χαρακτήρες με αποτέλεσμα ο μοναδικός ολοκληρωμένα ανθρώπινος χαρακτήρας να απομένει ο Ουξμπάλ.Έτσι,άμα δεις την ταινία, θα τον δεις γενικά να υπάρχει μόνος του και απλώς να γεμίζουν την οθόνη δίπλα του κάτι μαριονέτες.Πλάκα έχει τώρα που το ξανασκέφτομαι.Από την άλλη πάλι καλα να λες που υπάρχει και ο Ουξμπάλ.

Κατά τα άλλα,κλασσική θεματολογία Iñárritu.Σεξουαλικότητα,η παγκόσμια ομοιότητα των ανθρώπων,θάνατος  και τα λοιπά θέματα που επαναλαμβάνονται στις ταινίες του.Ίσως ήταν κακή ιδέα να γράψει το σενάριο μόνος του και να διώξει τον σεναριογράφο του τελικά.

Πέρα όμως από τα όποια (μικρά ή και μεγαλύτερα) προβλήματα της ταινίας, το Biutiful βλέπεται.Όχι τόσο άνετα για να δώσεις και τα λεφτά σου κάπου αλλά όχι και τόσο δύσκολα για να μην δείξεις ένα ενδιαφέρον αν προκύψει κάποια ευκαιρία.