Cracks

Ξεκίνησα να βλέπω το Cracks για ένα και μόνο λόγο.Έπαιζε την ηδονίστρια καθηγήτρια η Eva Green.Αυτό και μόνο μου αρκούσε.

Δεν περίμενα μνημειώδεις ερμηνείες και αριστουργηματικά σενάρια αλλά ξεκάθαρα μια τηλεταινία που καταλάθως κυκλοφόρησε στους σινεμάδες.Κοίτα να δεις όμως που συνέβη το αντίθετο.Καλά όχι ακριβώς.Απλώς το Cracks βγήκε καλούτσικη αντί για επικών διαστάσεων μούφα.

Και είχε όλες τις προοπτικές να είναι μούφα,το τονίζω.Πάρε σενάριο ας πούμε.Σε ελιτίστικο σχολείο για εσώκλειστα jailbaits (ανήλικες κοπελίτσες) η καθηγήτρια κολυμπιού –ουτέ καν γυμναστικής γενικότερα – μαθαίνει στα κορίτσια τη σημασία της επιθυμίας και μαθαίνει και εκείνη από τις συνέπειες των πράξεων της το πραγματικό της νοήμα.Ή soft τσόντα ή β’ τηλεταινία.

Και ναι έχει κάποια σημεία που θα μπορούσες αμα ήσουν καλόγερος/καλόγρια του 18^ου αιώνα να τα χαρακτηρίσεις «αισθησιακά» αλλά β΄τηλεταινία δεν ήταν.

Η Eva για άλλη μια φορά υπνωτιστική.Κάτι μου κάνει σε κάθε της ταινία δεν μπορώ να το προσδιορίσω.

Το highlight είναι όμως ότι το Cracks το γύρισε η κόρη του Ridley Scott(η πρώτη της ταινία,ένα χειροκρότημα παρακαλώ).Η κόρη του Sir Ridley(είναι και ιππότης) λοιπόν δεν τα πήγε και άσχημα.Κατάφερε να φτιάξει με μερικά αυτάρεσκα πλάνα και κάποιους έξυπνους διαλόγους ένα επαρκές αισθητικό αποτέλεσμα που δεν μένει εκεί αλλά πάει και λίγο παρακάτω από άποψη ουσίας.

Δεν πρόκειται να γίνει η αγαπημένη σου ταινία ,ούτε θα τη θυμάσαι και σε μια βδομάδα,αφότου την δεις.Αλλά αν ψάχνεις το κάτι τις σου να ξεχαστείς ένα βράδυ που έχεις μείνει μέσα (λέω εγώ τώρα) ψάχτο και μάλλον δεν θα απογοητευτείς.