Με πρεμιέρα που είχε αρκετά θετική ανταπόκριση σε ένα από τα πιο ελιτίστικα κινηματογραφικά φεστιβάλ του πλανήτη(Telluride Film Festival),ίσως και το πιο ελιτίστικο,το Never Let Me Go είχε τις καλύτερες συστάσεις.Εδώ η ανάλογη μουσική ( από την ταινία φυσικά) για την ανάγνωση του post.
Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς για το Never Let Me Go είναι σίγουρα η αισθητική του αρτιότητα.Παρότι δεν το κρύβει ότι υποκύπτει στο γενικότερο αισθητικό trend της εποχής που λέγεται vintage (αν και για αυτό μπορεί και να ευθύνεται και το σενάριο) , κάθε πλάνο της ταινίας είναι προσεγμένο σε υπερβολικό βαθμό ,τόσο που παραβλέπεις την άνευ όρων παράδοση στις επιταγές των καιρών.Η εμμονή στην λεπτομέρεια τελικά κερδίζει και σε αρκετά σημεία πιστεύω ότι το NLMG μπορεί να θεωρηθεί υπόδειγμα αισθητικής.
Από κει και πέρα παίζει ένα αρκετά δυνατό ménage à trois το οποίο τελικά στα τελευταία λεπτά της ταινίας εκτίμησα.Μέχρι τότε νόμιζα ότι ήταν απλώς μια βαρετή ιστορία με αρκετά σημεία μάλιστα με το "Νησί" που οριακά βλέπεται.Φλερτάρει αρκετά με τη διαστροφή αλλά ούτε κατά προσέγγιση φτάνει τα επίπεδα της "Μήτρας" με την οποία μοιράζονται και κοινά θέματα και αισθητικές απόψεις(εμμονή με κλόνους , πλάνα στη θάλασσα , ανεκπλήρωτοι έρωτες κλπ).Γενικά το κλίμα της ταινίας βοηθάται και από τους ηθοποιούς που (εκτός της Knightley) δεν τους λες ακριβώς και έμπειρους αλλά παρόλαυτα δείχνουν ότι έχουν δυνατότητες.Επιμένω σταθερά Carey Mulligan και Spiderman και αναμένω τις επομένες ταινίες τους.
Τελικά παρά την αρχική ξενέρα το Never Let Me Go είναι μια ωραία ταινία αν και δεν μπορώ να πω ότι διεκδικεί μια θέση στις τρομερές ανακαλύψεις του Telluride ,δίπλα στο Blue Velvet ας πούμε.
No comments:
Post a Comment