Η τσέχικη απάντηση στις Ζωές των Άλλων μπλα μπλα μπλα.Τελικά ψιλοβαρετή μαλακιούλα βγήκε το Kawasaki’s Rose.Μόνο από τον αγγλικό τίτλο καταλαβαίνεις.Όχι ότι ο ελληνικός τίτλος πάει πίσω.
Ήξερα βέβαια εξαρχής πως το θέαμα δεν θα ήταν μνημείο κινηματογραφικής τεχνικής ,ούτε και περίμενα κάτι άλλο γενικότερα.Μόνο μία απαίτηση είχα από το έργο.Να μου τα πει ωραία τα ιστορικά γεγονότα και να πάρω ένα feeling «υπαρκτού».Τελικά τίποτα.
Ξεκίνησε σαν μετριοπαθές οικγενειακό δράμα χωρίς καν ιδιαίτερες εντάσεις και έτσι ακριβώς τελείωσε.Μπορώ να το παρομοιάσω μόνο με κάτι ιστορίες που μου διηγιόταν ο παππούς μου με τις ώρες από κατοχή ,εμφύλιο κλπ.,που ναι μεν είχαν κάποιο ενδιαφέρον αλλά αυτό επειδή γνώριζα προσωπικά τους πρωταγωνιστές.Το οικογενειακό δράμα κάποιου άλλου ή έστω πολλών άλλων Τσέχων δεν το βρήκα και ιδιαίτερα συγκινητικό.
Είχε βέβαια κάποιες καλές στιγμές αλλά μέχρις εκεί.Όσο καλή και να ήταν η σκηνή της απονομής προς το τέλος(ναι φάε τα spoilers),δεν γίνεται να δικαιολογήσει την μετριότητα της ταινίας που δεν έχει κάτι να σου δώσει.
Εκτός αυτού απορώ με όλους αυτούς που μιλάνε για τσέχικο νέο ρεύμα και τρομερές ταινίες και επισήμη πρόταση στα Όσκαρ και δεν ξέρω γω τι άλλο.Από όλα αυτά μόνο την πρόταση στα Όσκαρ δέχομαι που στην τελική στην πρόταση έμεινε αφού δεν πέρασε στις 9 που θα πάνε για τελική 5άδα.
Τι να κάνεις?Αυτό είχαν να στείλουν και αυτό στείλαν.Τίποτα.Αυτή τη βδομάδα άμα θες σινεμά μόνο για Submarino είσαι.
No comments:
Post a Comment