The Taste Of Tea

Μέτρια τα όσκαρ χτες και λίγο μούφα οι επιλογές αλλά τι να κάνουμε.Πάμε παρακάτω.

Γενικά πίνω πολύ τσάι.Επίσης μου αρέσουν οι ασιατικές ταινίες.Πέτυχα λοιπόν αυτήν εδώ κάπου online και αφού είδα ότι δεν είναι ντοκυμαντέρ για το πώς εκμεταλλεύονται ανήλικα στις φυτείες την έψαξα.

Και τα είδα όλα.Κατά βάση είναι οικογενειακή η ιστορία αλλά ήδη από τα πρώτα λεπτά τα βλέπεις όλα.Τραίνα που βγαίνουν από κεφάλια,φαντάσματα με σκατά στο κεφάλι,γιγάντιες εκδοχές των ηρώων που τους stalkάρουν.Όσο προχωρούσε σκεφτόμουν ότι αυτή είναι μάλλον η δεύτερη πιο παράξενη (γιαπωνέζικη) ταινία που έχω δει μετά το Party 7 και τον πρωταγωνιστή του τον Captain Banana.

Η πλάκα είναι όμως πως χαζεύοντας μετά στο imdb ανακάλυψα ότι ο Katsuhito Ishii είχε σκηνοθετήσει το Party 7 4 χρόνια πριν το Taste Of Tea,οπότε αν έχει τύχει να το δεις μπορείς περίπου να καταλάβεις την ιδιόμορφη παραξενιά του.Στο Taste Of Tea όμως το όραμα είναι ολοκληρωμένο.Έχει ξεπεράσει το απλά καμένο και αστείο ύφος του mangaka και το έχει συνδυάσει με μερικά στοιχεία τύπου Amelie σε ένα μίγμα με τα καλύτερα στοιχεία και των δύο.

Μπορεί να μην πιάνει περίεργα θέματα όπως ο Shion Sono ας πούμε αλλά ο τρόπος και οι χαρακτήρες που φτιάχνει δίνουν μια νέα οπτική σε ό,τι θίγει παρότι κατά βάση το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί.Δεν αρκείται όμως στην περίεργη και φαντεζί παρουσίαση ο Ishii.Αντλεί και άπο την κινηματογραφική παράδοση της χώρας του ενσωματώνοντας το παλιό στο καινούριο.Βασικά,το ανάποδο.

Γενικά,το μέλλον είναι στην Ασία.

Harold and Maude

-A lot of people enjoy being dead. But they are not dead, really. They're just backing away from life. *Reach* out. Take a chance*. Get *hurt* even. But play as well as you can. Go team, go! Give me an L. Give me an I. Give me a V. Give me an E. L-I-V-E. LIVE! Otherwise, you got nothing to talk about in the locker room.

Αν θέλω να σφυρίξω,σφυράω

Μπορεί να την έχασα στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης αλλά την πρόλαβα,έστω και τελευταία στιγμή,στο πέρασμα της από την Αθήνα.Όπως υποπτευόμουν εξαρχής άξιζε τον κόπο.

When Did You Last See Your Father?

Τελικά η επιτυχία μιας ταινίας είναι σχεδόν αποκλειστικά θέμα marketing.Αρκεί να είναι μέτρια ή λίγο άνω του μετρίου για να γίνει τρομερή επιτυχία.Το When Did You Last See Your Father δεν έγινε επιτυχία,αν και είναι άνω του μετριού.Αντί αυτού ας πούμε τα κατάφερε το An Education (που είναι πάνω κάτω στην ίδια κατηγορία,μοιάζει και το cast.)Και πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί.

Δεν ενδιέφερε η ιστορία της επανάκτισης της σχέσης του γιού με τον ετοιμοθάνατο πατέρα του μέσω flashbacks στη παιδική και εφηβική ηλικία του?Δεν ήταν ίσως αρκετά μελοδραματική αν και είχε τις στιγμές της,χωρίς όμως να το παρακάνει.

Μπορεί να έφταιγε και το τέλος που ουσιαστικά δεν προσφέρει κάθαρση.Δεν έρχεται ουσιαστική λύση μένεις με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

Πάντως σίγουρα δεν είχε να κάνει με την ηθοποιία.Όλοι οι κύριοι χαρακτήρες αλλά και οι περιρέουσες γλάστρες παίζουν πολύ καλά τους ρόλους τους.Ο Colin Firth μάλιστα ίσως και να παίζει καλύτερα απ’ ότι στο King’s Speech που τους άφησε όλους άφωνους και του έδωσε και βραβείο στα φετινά BAFTA.Το ίδιο καλός αν όχι και καλύτερος από τον Firth ο Matthew Beard στα εφηβικά flashbacks της ταινίας.

Εύκολα μπορούσε να πλασαριστεί και η σκηνοθεσία.Έντονα χρώματα ,αυτάρεσκα πλάνα(ειδικά στα flashbacks) που δίναν την αίσθηση της ωραιοποιημένης ανάμνησης.Γιατί όχι?

Δεν έχω ίδεα.Η ταινία μπορεί να μην είναι το χαμένο διαμάντι των 00’s (του 2007 είναι) αλλά πραγματικά σε σύγκριση με άλλες ταινίες που γίναν επιτυχίες,εμπορικά μιλώντας,  - δύο από αυτές πιο πάνω- το When Did You Last See Your Father κερδίζει.

Badlands

-Little did I realise that what began in the alleys and back ways of this quiet town would end in the Badlands of Montana.

True Grit

Όπως λέει και ο φίλος εδώ το αγαπημένο -σχετικά- καινούριο κόλπο του Hollywood είναι να κάνει το παλιό καινούριο.Το κόλπο αυτό έπιασε και στο True Grit.Επειδή είναι remake ντε.

Blue Valentine

Άγιος Βαλεντίνος χτες και γιορτές και πανηγύρια,οπότε τίποτα πιο ταιριαστό από Blue Valentine.Δεν το είχα δει,δεν παιζόταν στη μέση του πουθενά και είχε και την απαραίτητη δόση ειρωνείας λόγω ημέρας.

71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls

Ή 71 αποσπάσματα ενός χρονικού του τυχαίου σε μετάφραση.Επιστροφή στα 90's γιατί το κελεπούρι αυτό εδώ είναι του 94.Διάβασε παρακάτω αν σου αρέσει ο Haneke.Δικιά του είναι.

Black Swan

Επισκέφτηκα ξανά τον τοπικό σινεμά της μέσης του πουθενά, αυτή τη φορά για να δω μια καλή ταινία.

A Film With Me In It

Πριν αυτοεξοριστώ στη μέση του πουθενά και αφού είχα ήδη κάνει μια επανάληψη στο Black Books(ακολούθησαν περισσότερες μετά),είχα ψάξει για ταινίες που έπαιζε ο Dylan Moran.

Reality Bites (1994)

Όταν είχα δει το Slacker με είχε ψήσει η όλη φάση της 90λας και είχα διαβάσει κάπου (σε σχόλιο στο imdb) νομίζω ότι καλό μεν το Slacker αλλά δεν φτάνει το Reality Bites ή ότι το Slacker μοιάζει με αυτό ή κάτι παρόμοιο.Μετά είδα ότι το Reality Bites ήταν η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ο Ben Stiller.

Run ,Fatboy ,Run

Εδώ πέρα έχουμε να κάνουμε με πρωτιά στο blog.Δεν είχε γραφτεί ποτέ review αυτού του είδους.Της ταινίας αεροπλάνου.Ή ταινίας μεσημεριού σαββατοκύριακου.Ό,τι από τα δύο είναι πιο χαμηλά.