Μέτρια τα όσκαρ χτες και λίγο μούφα οι επιλογές αλλά τι να κάνουμε.Πάμε παρακάτω.
Γενικά πίνω πολύ τσάι.Επίσης μου αρέσουν οι ασιατικές ταινίες.Πέτυχα λοιπόν αυτήν εδώ κάπου online και αφού είδα ότι δεν είναι ντοκυμαντέρ για το πώς εκμεταλλεύονται ανήλικα στις φυτείες την έψαξα.
Και τα είδα όλα.Κατά βάση είναι οικογενειακή η ιστορία αλλά ήδη από τα πρώτα λεπτά τα βλέπεις όλα.Τραίνα που βγαίνουν από κεφάλια,φαντάσματα με σκατά στο κεφάλι,γιγάντιες εκδοχές των ηρώων που τους stalkάρουν.Όσο προχωρούσε σκεφτόμουν ότι αυτή είναι μάλλον η δεύτερη πιο παράξενη (γιαπωνέζικη) ταινία που έχω δει μετά το Party 7 και τον πρωταγωνιστή του τον Captain Banana.
Η πλάκα είναι όμως πως χαζεύοντας μετά στο imdb ανακάλυψα ότι ο Katsuhito Ishii είχε σκηνοθετήσει το Party 7 4 χρόνια πριν το Taste Of Tea,οπότε αν έχει τύχει να το δεις μπορείς περίπου να καταλάβεις την ιδιόμορφη παραξενιά του.Στο Taste Of Tea όμως το όραμα είναι ολοκληρωμένο.Έχει ξεπεράσει το απλά καμένο και αστείο ύφος του mangaka και το έχει συνδυάσει με μερικά στοιχεία τύπου Amelie σε ένα μίγμα με τα καλύτερα στοιχεία και των δύο.
Μπορεί να μην πιάνει περίεργα θέματα όπως ο Shion Sono ας πούμε αλλά ο τρόπος και οι χαρακτήρες που φτιάχνει δίνουν μια νέα οπτική σε ό,τι θίγει παρότι κατά βάση το θέμα έχει ήδη εξαντληθεί.Δεν αρκείται όμως στην περίεργη και φαντεζί παρουσίαση ο Ishii.Αντλεί και άπο την κινηματογραφική παράδοση της χώρας του ενσωματώνοντας το παλιό στο καινούριο.Βασικά,το ανάποδο.
Γενικά,το μέλλον είναι στην Ασία.
No comments:
Post a Comment