Άγιος Βαλεντίνος χτες και γιορτές και πανηγύρια,οπότε τίποτα πιο ταιριαστό από Blue Valentine.Δεν το είχα δει,δεν παιζόταν στη μέση του πουθενά και είχε και την απαραίτητη δόση ειρωνείας λόγω ημέρας.
Κατά κάποιο τρόπο ειρωνική είναι και η ταινία.Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από την κατάρρευση μιας σχέσης στην μετά τα μέλια περίοδο της.Και αν δεν σου φτάνει αυτό για να τραβήξει το ενδιαφέρον σου το όλο σκηνικό το φέρνει σε αντίθεση με το love story που έζησαν οι πρωταγωνιστές.Τσακωμός,flashback σε χαρούμενες εποχές και πίσω πάλι.Τι να χάλασε?
Με αυτό δεν ασχολείται και πολύ η ταινία.Καταδικάζει ουσιαστικά εκ προοιμίου κάθε σχέση που τραβάει σε μάκρος.Ποτέ δεν μαθαίνεις γιατί έφτασε εκεί,μόνο βλέπεις δίπλα δίπλα άρχη και τέλος.Δεν υπάρχει όμως δράμα.Το τέλος έρχεται το ίδιο φυσικά με την αρχή ,απλώς με δάκρυα αντί για γέλια.Κάθε περίσταση απαιτεί και την ανάλογη συμπεριφορά εξάλλου.
Οι ηθοποιοί σωστοί στους ρόλους τους.Μάλιστα διάβασα κάπου ότι ζήσαν πραγματικά με την κόρη τους σαν οικογένεια για ένα μήνα πριν από τα γυρίσματα για να μπουν στο κόλπο.Μπόρει να είναι marketing trick μπορεί και όχι,σίγουρα όμως είναι ενδιαφέρουσα προσέγγιση εκ μέρους του σκηνοθέτη.
Αν και ήρθε από το πουθενά τα κατάφερε αρκετά καλά.Λίγο κλισέ ίσως οι μπλε μελαγχολικοί φωτισμοί και τα βαρυσήμαντα σιωπηλά πλάνα,αλλά γενικά σε κρατούσε η ταινία.Ιδίως με την σωστή τοποθέτηση των flashbacks ,ώστε να υπάρχει εσωτερική συνάφεια με τις σκηνές του «τώρα».Ή τουλάχιστον έτσι το κατάλαβα.
Από ότι κατάλαβα θα παίζεται μέχρι την Πέμπτη στους σινεμάδες οπότε το προλαβαίνεις.Ειδάλλως internet,γιατί ποιός περιμένει να βγει σε blu-ray?
Και για τη λήξη ένα (κινηματογραφικό) τραγουδάκι με τα ίδια αρχικά.
No comments:
Post a Comment