Harold and Maude

-A lot of people enjoy being dead. But they are not dead, really. They're just backing away from life. *Reach* out. Take a chance*. Get *hurt* even. But play as well as you can. Go team, go! Give me an L. Give me an I. Give me a V. Give me an E. L-I-V-E. LIVE! Otherwise, you got nothing to talk about in the locker room.

Όταν ακούς αμερικάνικη κωμωδία το πιθανότερο είναι να σου έρθει στο μυαλό κάτι τέτοιο:

ή στην καλύτερη κάτι τέτοιο :

 

Ποτέ όμως κάτι σαν το Harold and Maude.Και ας είναι όσο αμερικάνικο πάει και (κυρίως) κωμωδία.Οι παλιές αμερικάνικες κωμωδίες είχαν ένα περιέργο εκλεπτυσμένο τρόπο με τον οποίο σατίριζαν το τι έπαιζε στα μέρη τους,χωρίς γκροτέσκο χιούμορ σε πακετάκι euro deal για να είναι εύπεπτο(όχι ότι αύτο είναι απαραίτητα κακό,το clerks ας πούμε είναι απίστευτη ταινία,αν και η αλήθεια είναι πως βρίσκεται αρκετά εκτός της νόρμας της αμερικάνικης κωμωδίας).

Το στόρυ λοιπόν έχεις ως εξής.Ο 20-20κάτι Harold,πλούσιος και καλοζωϊσμένος, έχει αντικαταστήσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή με μια εμμονή με τον θάνατο."Δοκιμάζει" για πλάκα διάφορες αυτοκτονίες και πηγαινοέρχεται σε κηδείες μέσα στη νεκροφόρα του.Εκεί γνωρίζει την Maude ,ώριμη κυρία ετών 79(80 σε μια βδομάδα), η οποία έχει χορτάσει την ζωή αλλά παραμένει cool και γαμάτη και μετά την κλιμακτήριο κάνοντας καινούρια πράγματα κάθε μέρα και απολαμβάνοντας την ζωή.Από κει και πέρα ξεκινά μια σχέση που πάει λίγο παραπέρα την ιστορία του Πρωτάρη που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια πιο πριν.

Οι χαρακτήρες μοιάζουν πολύ με χαρακτήρες του Wes Anderson ,τύπου Steve Zissou ή Max Fischer, με ένα  έντονο χίπικο τόνο.Όλη η ταινία βασικά είναι χίπικη όσο δεν πάει.Λουλούδια,"ναρκωτικά"(όσα μπορούσες να δείξεις το 71'),αντίσταση στο status quo,soundtrack από τον Cat Stevens.Αυτό στην αρχή με ενόχλησε αλλά τελικά το Harold and Maude με κέρδισε με το χιούμορ του και την αισιοδοξία του,όσο αναχροστικά και αν βρήκα τα floral patterns του.

Πάντως δεν αφήνει τίποτα όρθιο.Στην πορεία αποδομεί ολόκληρη την αμερικάνικη κοινωνία στα τέλη των 60's, τόσο τους βολεμένους πλέον πολεμιστές του Β' Παγκοσμίου όσο και την νεανική χίπικη κουλτούρα παρά την συμπάθεια που της δείχνει.Λογικό,αφού και ο ίδιος ο σκηνοθέτης ζούσε το flower power στο φουλ,όπως διαβάζω στην Wikipedia.

 

Αν σου αρέσει ο Wes Anderson,το πιθανότερο είναι ότι είναι απο τις ταινίες που έβλεπε μικρός.