Με τον ρυθμό που καταφέρνω να βλέπω ταινίες τον καιρό αυτό στην Αθήνα μάλλον θα αποχαιρετήσω με δαύτη το 2011.Τα 99 λεπτά μου λοιπόν με την Marilyn.Όχι όποια και όποια, την Marilyn.
Σαν σύγχρονη biopic δεν σε κουράζει με καλοφτιαγμένη αναδρομή του τύπου γέννηση, ντρόγκια, θάνατος.Το σενάριο, ειδωμένο από την σκοπιά του νεαρού Colin Clark, γόνου πλούσιας οικογενείας που θέλει να χωθεί στη show biz, παρουσιάζει μια επισοδειακή βδομάδα που έζησε στο πλάι της διάσημης ξανθιάς, όταν είχε διασχίσει τον ατλαντικό, για να γυρίσει μια ταινία με τον Sir Laurence.Παράλληλα σου πετάει και μερικά ψίχουλα για την ζωή της.
Το σημαντικότερο όμως για μένα δεν ήταν η Marilyn και η ζωή της αλλά ο τρόπος που συνδέει την ζωή της και την ζωή στο πλατό με την αγάπη για τον κινηματογράφο, την υποκριτική και το θεάμα γενικότερα.Μάλλον καταλήγω πως μου αρέσουν αυτού του είδους τις βιογραφίες που παίρνουν μικρά και μάλλον άσημα κομμάτια της ζωής των βιογραφούμενων και τα ανάγουν σε κάτι γενικότερο που δεν επισκιάζεται από την περσόντα που σκιαγραφούν, σαν το περυσινό King's Speech ας πούμε.
Πάντως σε σχέση με τον βασιλιά προτιμώ κομμάτι παραπάνω την πανέμορφη (ειδικά σε αυτή την ταινία,στον Βαλεντίνο είχε κάτι trashy) Michelle Williams, που πετυχαίνει σωστά να αποδόσει την χαμένη στο λαβύρινθο της διασημότητας Marilyn, χωρίς έπαρση όμως, όπως θα μπορούσε οποιαδήποτε άλλη της είχε δοθεί ο ρόλος.Πραγματικά, όταν χαμογελάει στο φακό μετατρέπει το χαμηλό budget και τις όποιες τεχνικές ατασθαλίες της ταινίας σε επουσιώδεις λεπτομέρειες και την έτερη όμορφη της ταινίας σε κοριτσάκι με τα σπίρτα.Σωστός παίχτης και ο Kenneth Branagh σαν Olivier, τόσο που δεν μπορούσα να μην τον μνημονεύσω.
Μην τρέφεις αυταπάτες όμως ότι διαβάζεις για την ταινία της χρονιάς ή για κάποιο παρεξηγημένο αριστούργημα.Σε 1 μήνα +/- η βδομάδα με την Marilyn θα υπάρχει καταχωρημένη μόνο στο αρχείο της ιντερνετικής μου μνήμης.Με άλλα λόγια, τράβα στην αίθουσα μόνο αν πιστεύεις ότι μετά από αυτά που διάβασες θα σου αρέσει σίγουρα.
για να λεμε τα πραγματα με το ονομα τους.η ταινια ηταν για τον πουτσο.πιθανοτατα βασιζεται σε απλες φαντασιωσεις του καθυστερημενου πιτσιρικα.εχει μια γλυκεια κοπελιτσα σαν την εμμα γουατσον και την παραταει μπας και κανει κατι με την μερλιν,μια ξανθια γλαστρα---ωραια γλαστρα π αν δν ελεγαν ανα 2λεπτα "ποσο ωραια ειναι" και "ξεχωριστη" και "μλκιες μλκιες μλκιες" δν θα σου εκανε καν εντυπωση.σεναριο μηδενικο,ροη στο 1ο μερος ανεκτη και ευχαριστη στο 2ο μερος ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ(ακομα και το νοουτμπουκ καλυτερο ειναι).μια ταινια π θα κλαις σιγουρα τα φραγκα π θα σκασεις στο σινεμα,αλλα ισως με καμια καλη μλκια στα κρυφα στα σημεια π δειχνει τον κωλο να σε αποζημιωσει μιας και το παμπλικ μαστουρμπεσιον δν το κανεις οπου και οπου.ΚΟΙΝΩΣ ΠΑΡΤΕ ΤΗΝ ΜΟΥΦΑ ΚΑΙ ΒΑΛΤΕ ΤΗΝ ΣΤΟ ΣΤΑΡ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΝΑ ΧΑΡΕΙ Ο ΛΑΟΣ.βεβαια μην φανταστειετε οτι ειναι η χειροτερη ταινια π εχει κυκλοφορησει...αυτη ειναι ξεκαθαρα το "socialism" του Γκονταρ
ReplyDelete