Μπορεί να έχω κάποιες μέρες να σου γράψω αλλά το καλό το πράγμα αργεί να γίνει.
Σε ένα τρελάδικο στη Ρωσία προς το τέλος του πρώτου Τσετσενικού πολέμου (1994-1996 για τον αστοιχείωτο αναγνώστη και ένα link για αυτόν που θέλει το κάτι παραπάνω) οι γιατροί πάνε να γυρέψουν βοήθεια και ο έλεγχος του νοσοκομείου περνάει στους τροφίμους. Μέχρι που τους χτυπάει την πόρτα ο πόλεμος. Και ο έρωτας μαζί του. Και σε ρόλο-έκπληξη ο Bryan Adams.
Μαζί του σε όχι τόσο πρωτότυπους ρόλους μερικοί πραγματικοί τρελοί. Αμέ, πολύ μπροστά ο Andrei Konchalovsky (μεγάλος αδερφός του Nikita Mikhalkov), έβαλε να φιγουράρουν πλάι στους κανονικούς ηθοποιούς αληθινοί τρόφιμοι από αληθινά ψυχιατρεία. Βέβαια τους ομιλούντες ρόλους τους κράτησε για άτομα παραδομένα στην υποκριτική από τα οποία ξεχωρίζουν η "πρωταγωνίστρια" Julia Vysotskaya και η εύσωμη Marina Politseymako στο ρόλο της Vika.
Η ατμόσφαιρα εξίσου υπερρεαλιστική με το cast (μην ξεχνάς τον Bryan Adams). Συνδέοντας τον ντόπιο κινηματογράφο με αυτόν της υπόλοιπης Ευρώπης απογειώνει την a priori σεναριακή τρέλα φτάνοντας σε σημεία ακόμα και τις Μαργαριτούλες. Μπορεί σε κάποια σημεία να θυμίζει τηλεταινία αλλά αν είναι έτσι η ρώσικη τηλεόραση, τότε σίγουρα θα αρχίσω να βλέπω περισσότερη (με υπότιτλους, τα ρωσικά μου δεν επαρκούν).
Για τέλος σου άφησα το καλύτερο. Την μουσική. Με εξέχουσα θέση στη ζωή της πρωταγωνίστριας και κατ' επέκταση στη δική σου όσο θα βλέπεις το Dom durakov, η μουσική κινείται στο ίδιο παρανοϊκό πλαίσιο με την υπόλοιπη ταινία. Στους φρενήρεις ρυθμούς του ρωσικού φολκλόρ έρχεται και ενώνεται η σπαρακτική φωνή του Bryan σε ένα εκρηκτικό κρεσέντο μεταξύ σωφροσύνης και τρέλας.
Ακόμα δεν σε ψήνει?
No comments:
Post a Comment