In a Lonely Place

"I was born when she kissed me, I died when she left me, I lived a few weeks when she loved me."

Η απρόσμενη αλλαγή του καιρού από καλοκαίρι σε χειμώνα τις τελευταίες ημέρες ζητούσε κάτι από παλιό Hollywood και αν ήταν και κάτι σκοτεινό με λίγο μυστήριο ακόμα καλύτερα. Το In a Lonely Place τα συνδυάζει και τα δύο.

Ο Humphrey Bogart είναι ο Dixon Steele, πετυχημένος σεναριαγράφος του Hollywood με σχετικά βίαιο ταπεραμέντο που θα μπλεχτεί σε μια μυστηριώδη υπόθεση φόνου. Για καλή του τύχη η πανέμορφη γειτόνισα Ms Gray, που δεν είχαν ιδιαίτερες σχέσεις πιο πριν, τον ξελασπώνει, τουλάχιστον προσωρινά, δίνοντας το απαραίτητο άλλοθι στην αστυνομία. Ο Steele την ερωτεύεται και με την σχέση τους ξεκινά ουσιαστικά η ταινία.

Μπορεί επιφανειακά το In a Lonely Place να μοιράζεται πολλά(από την χρονιά κυκλοφορίας μέχρι κάποια δόση νοσταλγίας για τον πρότερο σινεμά)  με το δημοφιλέστερο Sunset Boulevard αλλά στην ουσία τους είναι δυο εντελώς διαφορετικές ταινίες. Ο Nicholas Ray, μήπως τον ξέρεις από εδώ?, σκηνοθέτησε ένα εκπληκτικό ρομάντζο μεταμφιεσμένο σε film noir  που παρά τα 62 του χρόνια δεν σου επιτρέπει να κοιτάξεις αλλού για όσο διαρκεί.  Όχι τυχαία δηλώνουν fan οι Martin Scorsese και Wim Wenders.

Δεν υπάρχουν περιττές σκηνές, ούτε περιττοί διάλογοι. Τα πάντα είναι εξυπηρετούν το δράμα που προωθείται σταθερά μέχρι την τελική κορύφωση πριν τους τίτλους του τέλους (η οποία αν διαβάσεις τα trivia στο imdb θα δεις ότι δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη επειδή δεν του κολλούσε το σεναριακό φινάλε - δες όμως πρώτα την ταινία). Κάθε εικόνα έξυπνα καδραρισμένη με όμορφη χρήση του ασπρόμαυρου φιλμ μου έδωσε την ατμόσφαιρα του παλιού Hollywood που αποζητούσα.

Ο Ray βέβαια δούλεψε με τρομερούς ηθοποιούς και πέτυχε το αποτέλεσμα που ήθελε. Ο Humphrey Bogart στον πιο σκοτεινό του ρόλο διατηρεί την σπιρτάδα του Rick Blaine μέσα στις βίαιες εκρήξεις του,ενώ η Louise Brookes στα απομνημονεύματα της Lulu in Hollywood περιγράφει τον Dixon Steele ως τον πιο κοντινό ρόλο στον Bogart που η ίδια γνώρισε.

Απίστευτη υποκριτική και από την τότε γυναίκα του σκηνοθέτη, Gloria Grahame που έχει τον πρώτο γυναικείο, παρά τις δυσκολίες που περνούσαν στην σχέση τους εκείνη την περίοδο (το 51' χώρισαν). Κλασάτη και επαγγελματίας.

Τα ίδια ισχύουν και για τους μικρότερους ρόλους του ατζέντη του σεναριογράφου (Art Smith) και του φίλου του και ξεπεσμένου (και στην πραγματικότητα) ηθοποιού (Robert Warwick). Μπορεί να είχαν λιγότερες ατάκες αλλά υπηρέτησαν επάξια την ταινία - ειδικά ο δεύτερος.

Τώρα που γυρίζει και πριν ξαναπαιχτεί ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, κατεβάζεις και βλέπεις. Δεν το συζητώ.