Intouchables

"Μια κωμωδία για όλη την οικογένεια."

Ο Philippe, ένας τετραπληγικός ζάμπλουτος αριστοκράτης, προσλαμβάνει τον Driss, ένα σύγχρονο μαύρο Aladdin από τα παρισινά προάστια, για προσωπικό του εσώκλειστο βοηθό. "Μια συγκινητική ιστορία αγάπης και φιλίας βασισμένη σε αληθινά γεγονότα!!!".

Πάνω σε αυτή την πολύ ρομαντική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο άντρες θα παρακολουθήσεις επαναλαμβανόμενα αστεία κινούμενα σε δύο άξονες. Την αναπηρία του Philippe και το χοντροκομμένο γούστο του Driss που τόσο λίγο ταιριάζει στις ασχολίες του καλόκαρδου αριστροκράτη που τον πήρε στην δούλεψη του. Μερικά τα βρήκα και αστεία αλλά μέχρις εκεί.

Η ταινία ξεχειλίζει από σεναριακά κλισέ και βαρετή επανάληψη. Το χαμίνι που του δίνεται επιτέλους μια ευκαιρία και αναπτύσσει το καλλιτεχνικό του ταλέντο. Το πανανθρώπινο της φιλίας. Ο πλούσιος με κοινωνικές ευαισθησίες. Φτάνει πια.

Άσε που μου έβγαζε και έναν αέρα σιχαμερής ανωτερότητας σα να προσπαθούσαν οι σκηνοθέτες να καυχηθουν για τις αγνές ουμανιστικές τους προθέσεις απολαμβάνοντας παράλληλα το πρωινό τους shopping στην Saint-Honoré. Αν τα αστεία ήταν κάπως πιο καλοδουλεμένα και κατάφερνα να γελάσω με τα περισσότερα ομολογώ ότι πιθανώς και να μην με ένοιαζε, όμως από το σημείο που πάγωσε το χαμόγελο στα χείλη μου αυτή η φάση της Μαρίας Αντουανέτας μεταμφιεσμένης σε Florence Nightingale μου κάθησε στο λαιμό. Ούτε για τις ερμηνείες δεν έχω όρεξη να γράψω.

Άψογη εν τούτοις η μουσική. Την είχε αναλάβει ο ιταλός Ludovico Einaudi που τυχαία τον είχα ακούσει από κάποιον φίλο πριν ένα ή δύο χρόνια. Πέρα από τα δικά του αξιόλογα κομμάτια, εξίσου καλά και ταιριαστά τα υπόλοιπα τραγούδια που διάλεξε η παραγωγή. Σοβαρά τώρα άκου τον, έχει ενδιαφέρον.

Αν το σκεφτόσουν για σινεμά δες κάτι άλλο. Για σπίτι, όλα εξαρτώνται από το πόσο χρόνο έχεις να διαθέσεις.