Norwegian Wood

Εμφανέστατα δεν πρόκειται για πειραματική ταινία βασισμένη στο τραγούδι των Beatles αλλά για μεταφορά του σχεδόν εξίσου γνωστού βιβλίου του Haruki Murakami. Εμένα μου άρεσε, το βιβλίο τουλάχιστον.

Στα πρώτα 10 λεπτά έχεις γνωρίσει τον πρωταγωνιστή και τελειόφοιτο λυκείου Toru Watanabe, τον φίλο του Kizuki που αυτοκτονεί και την κοπέλα του Kizuki, την Naoko. Επίσης ο Toru γράφτηκε πανεπιστήμιο, μετακόμισε στο Τόκυο και συνάντησε εκεί τυχαία ξανά την Naoko. Όλα αυτά στο πρώτο δεκάλεπτο. Έπειτα αναπτύσσεται το σχετικό ειδύλλιο μέχρι που η Naoko παθαίνει ολικό κοκομπλόκο και την στέλνουν σανατόριο. Εμφανίζεται στην φάση αυτή και η σαγηνευτική Midori με χαρακτήρα εντελώς αντίθετο από αυτό της σαλεμένης και έτσι ο Toru διχάζεται μεταξύ των δύο.

Έχοντας διαβάσει το βιβλίο πριν να δω την ταινία μπορώ μόνο να κρίνω γνωρίζοντας εκ των προτέρων την πλοκή και τους χαρακτήρες. Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι, γιατί παίζει να μην είχα καταλάβει διάφορα πράγματα σχετικά με την εξέλιξη της ιστορίας αν prima vista έπεφτα πάνω στην ταινία. Το σενάριο για κάποιο λόγο τρέχει να προλάβει να τα αφηγηθεί όλα, αφαιρώντας πολλά από την (βασική) ιστορία του πρωταγωνιστή και σχεδόν εξ ολοκλήρου την συναισθηματική ωρίμανση των χαρακτήρων του βιβλίου.

Σε αυτό βέβαια δεν βοηθάνε και πολύ και οι ηθοποιοί που τις περισσότερες φορές μπορείς να φανταστείς το teleprompter από το οποίο διαβάζουν το σενάριο χωρίς να ξέρουν καλά καλά γιατί βρίσκονται στο γύρισμα. Το τρίο Watanabe/Naoko/Midori είναι για κλάματα (τουλάχιστον σε αυτή την ταινία) και δεν γνωρίζω γιατί ακριβώς επιλέχθηκαν (γνωστοί από TV?) να πρωταγωνιστήσουν ενώ υπήρχαν στο cast άλλοι. Για μένα την παράσταση κλέβει η Eriko Hatsune που παίζει την γκόμενα(Hatsumi) του ιντελεκτουέλ αλήτη φίλου(Nagasawa) του πρωταγωνιστή και δεν εμφανίζεται στην οθόνη για πάνω από 10 λεπτά. Είναι να μην αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά?

Πάντως στο Norwegian Wood θα βρεις έξοχο παράδειγμα του mainstream γιαπωνέζικου σινεμά από τον βιετναμέζο Anh Dung Tran. Μπορεί να υπάρχει μια κάποια σύνδεση με την γιαπωνέζικη κινηματογραφική παράδοση αλλά έχει περάσει από ένα pop φίλτρο στυλιζαρίσματος για να φτάσει σε ωραίο επίπεδο και στο box office($18,991,080 κατάφερε να μαζέψει). Το αποτέλεσμα πάντως δεν είναι καθόλου άσχημο και μερικές σκηνές τις βρήκα και αρκετά καλοβαλμένες.

Αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο θα σου έλεγα να μην δεις πρώτα την ταινία γιατί μπορεί να σε αποτρέψει από το να το κάνεις και σε κάθε περίπτωση το κείμενο πάει ένα βήμα παραπέρα από το σελιλόιντ. Αν πάλι πας διαβασμένος, δεν χάνεις και τίποτα.