The Future

Την είδα πρόσφατα και δεν μπορώ ακόμα να αποφασίσω αν μου άρεσε ή όχι. Φοβάμαι ίσως πως κλίνω προς το δεύτερο.





Ο Jason και η Sophie αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα αδέσποτο γατάκι, για το οποίο όμως θα πρέπει να περιμένουν 1 μήνα μέχρι να το πάρουν σπίτι, γιατί βρίσκεται τραυματισμένο σε μια κλινική για αδέσποτα. Η απόφαση αυτή πυροδοτεί μια κρίση μέσης ηλικίας και αποφασίζουν να τα παρατήσουν όλα, για να ζήσουν την ζωή τους μέχρι η γάτα να σφραγίσει αναπόφευκτα το τέλος της. Αυτός αναλαμβάνει ενημερωτική εκστρατεία (στο L.A. όλα αυτά τώρα) για να σώσει τον πλανήτη από το global warming και εκείνη βάζει στόχο να γυρίζει για όλο το μήνα καθημερινά ένα χορευτικό video σπίτι της και να το ανεβάζει στο YouTube. Τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει.

Ίσως να μην με άγγιξε το θέμα λόγω ηλικίας (ευελπιστώ να μην έχω φτάσει ακόμα στα μισά της ζωής μου) αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Εϊχε αυτο το κάτι του επιτηδευμένα ανεξάρτητου σινεμά. Αργές κινήσεις, κάπως μπλαζέ βλέμμα που δεν ανταποκρίνεται στους χαρακτήρες και μια μελαγχολία να πλανάται στον αέρα, πού πας άλλωστε χωρίς μελαγχολία?

Από την άλλη είχε κάποιες αρκετά όμορφες σκηνές που τολμώ να πω ότι με συγκίνησαν και δεν θα μπορούσα να παραλείψω να το αναφέρω. Άσε που την άλλη μεγάλου μήκους της Miranda July, το Me and You and Everyone We Know, την είχα βρει πολύ συμπαθητική και εξαρχής την θαύμαζα που στο Future το παίζει λίγο Charlie Chaplin. Σενάριο, σκηνοθεσία, υποκριτική όλα σε ένα.

Αν και στο τελευταίο χάνει μπροστά στον συμπρωταγωνιστή της Hamish Linklater που δεν ξέρω αν θα τον έλεγες και του λόγου του πρωτοκλασάτο ηθοποιό αλλά στο Μέλλον παραδίδει μαθήματα υποκριτικής συγκριτικά με την συμπρωταγωνίστρια του. Εδώ που το σκέφτομαι και η μουσική καλή ήταν. Όμορφο μίγμα παλιού και νέου λειτουργεί καταλυτικά για την ατμόσφαιρα του φιλμ.

Ok, σίγουρα δεν είναι η μεγαλύτερη κινηματογραφική αποκάλυψη των τελευταίων ετών αλλά γιατί όχι?