3000 Χρόνια πολιτισμού

"The rain in Spain,they say, stays mainly in the plains.

(...)But in Hampshire, Hereford and Hartford, hurricanes hardly ever happen."

-μαθήματα φωνητικής

Είναι ακόμα και στα μικρά παιδιά γνώστο, ότι ο ελληνικός πολιτισμός, ο πολιτισμός μας, αποτέλεσε και αποτελεί συνεχώς πηγή έμπνευσης για τους ανά την υφήλιο διανοούμενους και καλλιτέχνες. Έτσι και ο Εγγλέζος (Ιρλανδός για την ακρίβεια) θεατρικός συγγραφέας George Bernard Shaw, έγραψε το έργο Pygmalion (ο δικός μας ο Πυγμαλίωνας δηλαδή) το οποίο αργότερα, το 1938, μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη.

Για όσους δεν γνωρίζουν τον μύθο (μα υπάρχουν σταλήθεια τέτοιοι;), τον παραθέτω εδώ. Ο Πυγμαλίων, Κύπριος γλύπτης, έφτιαξε το   άγαλμα μιας γυναίκας τόσο όμορφο που το ερωτεύθηκε. Παρακάλεσε την Αφροδίτη να δώσει στο άγαλμα ζωή και η ευχή του εκπληρώθηκε. Happy end.

Στην ταινία/θεατρικό τώρα, ο καθηγητής φωνητικής προφέσορας Higgins αποφασίζει να μεταμορφώσει την φτωχιά και αγενή(από άποψη έκφρασης και συμπεριφοράς) Eliza Doolitle σε πραγματική κυρία. Δηλαδή δεν το αποφασίζει ακριβώς άλλα είναι κάτι σαν προκλήση για τον Higgins. Τώρα το πως συναντιούνται ένας πλούσιας και μια φτωχιά στο Λονδίνο των αρχών του 20ου αίωνα η απάντηση είναι η αναμενόμενη:Τυχαία, μια βροχέρη μέρα.

Άν και ίσως αυτό δεν είναι ακόμα προφανές, η ταινία πραγματεύεται μέσα στα άλλα και το θέμα της γυναικείας χειραφέτησης και το νέο πρότυπο της ανεξάρτητης γυναίκας. Η Eliza θέλει από λουλουδού του δρόμου να ανοίξει το δικό ΤΗΣ λουλουδάδικο, με τα λεφτά που θα πάρει αν καταφέρει να μεταμορφωθεί σε μεσοαστική κυρία σε διάστημα 6 μηνών, με την αρωγή του Higgins και του φίλου του, George Pickering. Ο καθηγήτης από την άλλη την αντιμετωπίζει σαν άβουλο ον που θα πρέπει να κάνει ότι της λέει αυτός, ενώ και ο πατέρας της παρουσιάζεται σαν αρκετά ισχυρογνώμων και εξουσιαστικός απέναντι της. Θα παραμερίσουν τελικά τις διαφορές τους και θα παντρευτούν, όπως άλλοστε υποστηρίζει ο Higgins ότι είναι το μόνο πράγμα που έχει να κάνει μια γυναίκα της υψηλής κοινωνίας, ή η Eliza θα προτιμήσει  τον υποχωρητικό και όχι τόσο εκκεντρικό Freddy;

Η μεταφορά από το θέατρο στο σινεμά έγινε υπο την επίβλεψη του George Bernard Shaw, για να μην προκύψει ακόμα μια αποτυχημένη μεταφορά όπως συνηθίζεται. Επίσης για την ταίνια ο Shaw έγραψε και μιά ακόμα σκηνή,την σκηνή του χορού, ενώ δημιούργησε και τον χαρακτήρα του Karpathy, πρώην μαθητή και νυν  "εχθρού" του Higgins.

Τέλος, αν και κάπως ασυνάρτητα θα προσθέσω δύο πληροφορίες:

• Ο Shaw  δεν ήθελε καθόλου να γράψει το τέλος που έγραψε, αλλά τελικά υπέκυψε στις πιέσεις. Έγραψε όμως και έναν παραληρηματικό επίλογο αργότερα, που εξηγεί τι ακριβώς γίνεται μετά και χαλάει όλο αυτο το διφορούμενο. Καλύτερα να μην μπείτε στον κόπο να τον ψάξετε, είχε πάθει προφανώς δέκα εγκεφαλικά πριν τον γράψει.

• Είναι η πρώτη αγγλική ταινία στους διαλόγους της οποίας συμπεριλαμβάνεται η λέξη "bloody"