Memories

κι όλο μακραίνουμε
πύργοι παλάτια
κλαίνε μου οι θύμισες
κλαίνε τα μάτια

 

Το Memories είναι ένα animation που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 1995. Περιλαμβάνει τρεις μικρές ιστορίες (δύο 40λεπτες και μία εικοσάλεπτη), η κάθε μια ανεξάρτητη από τις άλλες και από διαφορετικούς σκηνοθέτες. Κοινό τους σημείο είναι η sci-fi υπόθεση και η (προφανής) τοποθέτηση τους στο μέλλον, ή γενικά σε διαφορετικό κόσμο από τον πραγματικό. Ίσως και οι καπνοί διαφορετικής προέλευσης που υπάρχουν σε κάθε μέρος της ταινίας, αλλά μαλλόν δευτερεύουσας σημασίας αυτό.

Το πρώτο κομμάτι τ0 σκηνοθέτησε ο Kôji Morimoto , γνωστός και από το Animatrix και την σειρά .hack//SIGN . Σχετικά με την υπόθεση, διαστημάνθρωποι προσεγγίζουν περίεργο κατασκεύασμα προκειμένου να το  βοηθήσουν αφού εξέπεμψε σήμα κινδύνου (.../---/...) . Περίεργο κατασκεύασμα είπα και εξηγούμαι. Σαν πλωτή κατοικία στο διάστημα, αλλά και ταξιδιάρικο όχημα,λογικά. Σήμερα ερειπωμένο και γέματο με ολογράμματα από τις αναμνήσεις της σοπράνο Eva, θα εγκλωβίσει τους  καλοπροαίρετους διασώστες μπλέκοντας τις αναμνήσεις τους με τις δικίες της, σε ένα μείγμα ρομποτικής ουδετερότητας, υπερυπολογιστικής δυνάστευσης και γυναικείας αποπλάνησης, υπό τις γλυκιές μελωδίες της Μαρίας Κάλλας. Ξεχωρίζει για το περιποιήμενο περιβάλλον του, που εντάσσεται  στα κλασσικά μοντέλα της "μελλοντικής τεχνολογίας της μεταλλικής υπερκατασκευής" , και την μελετημένη τοποθέτηση των χαρακτήρων του.

Στην συνέχεια ακολουθεί το Stink Bomb του Tensai Okamura (Neon Genesis Evangelion). Παρότι , κρίνοντας την φιλμογραφία τού και το μόλις προηγούμενο μέρος, θα περιμέναμε μια άντιστοιχα σοβαρή θεματολογία, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ευχάριστη αντίθεση μιας περισσότερο κομικής ιστορίας. Ο Nobuo, μεροκαματιάρης υπάλληλος φαρμακευτικού εργαστηρίου, δοκιμάζει έπειτα από παρότρυνση των εξαντλημένων από την καθημέρινη μισθωτή δουλεία συναδέλφων του , το υπό έρευνα νέο αντιπυρετικό. Όχι όμως. Πρόκειται για μυστικό σχέδιο Iαπωνικής/Αμερικάνικης κυβέρνησης και μετατρέπεται σε ανθρώπινο βιολογικό όπλο. Η μόνη λύση για τους στυγνούς εξουσιαστές ο αφανισμός του. Δεν θα είναι όσο απλό ακούγεται όμως...

Τέλος η ταινία κλείνει με το Cannon Fodder του Katsuhiro Ôtomo (Steamboy,Akira,Metropolis...). O πρωταγωνιστής εδώ είναι ένα μικρό παιδί, που ονειρεύεται να γίνει χειριστής κανονιού και όχι να τα γεμίζει μόνο όπως ο πατέρας του. Φυσικά όλα αυτά σε μια πόλη σε μόνιμο πόλεμο με έναν άγνωστο ( και άφαντο επίσης) εχθρό, σε μια κοινωνία που χτίστηκε και στηρίζεται  στν υποχρέωση  να συνεχίσει την μάχη και να εκπαιδεύσει την επόμενη γενιά, που θα φέρει την μεγάλη νίκη (και την  επόμενη σε έναν αέναο κύκλο). Το σχέδιο της ταινίας είναι καταπληκτικό, από τους σκοτεινούς και ριτιδιασμένους ανθρώπους στην ζωγραφιά-ιστορία του παιδιού (που μου θύμισε και τις ζωγραφιές του δημοτικού), και είναι επίσης αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα άνιμε σχέδια. Σωστή επιλογή πριν τους τίτλους τέλους.

 

Σίγουρα ενδιαφέρον ταινιάκι!