Κοντόχοντρας

¨He looked exactly the same when he was alive, only he was vertical.¨

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 ετών και 167 ημερών (περίπου) από τον θάνατο του , σκέφτηκα να κάνω μια μικρή αναφορά στον μεγάλο (γενηθείς 1899!)  λονδρέζο σκηνοθέτη.

Μία από τις ταινίες του που ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες (έκανε και 53 ταινίες ως σκηνοθέτης) είναι το Trouble with Harry (Ποιός σκότωσε τον Χάρυ). Βέβαια λογικό είναι να αναρωτηθεί κανείς  τι ακριβώς κάνει αυτή την ταινία ξεχωριστή σε ένα τόσο μέγαλο σύνολο ταινίων. Αργότερα. Προς το παρόν αποτυχημένα χτιζώ σασπένς και ετοιμάζω την μεγάλη ανατροπή. Κρατώ το αληθινό χιτσκοκικό πνεύμα ζωντανό.

Η υπόθεση εν ολίγοις είναι η εξής:

Συμπαθής συνταξιούχος-χομπίστας κυνηγός (Capt. Albert Wiles), αντί για κουνέλι πετυχαίνει μεσήλικα αρενωπό λεβέντη που γύριζε στο δάσος. Βέβαια εγκληματίας είναι έτσι και αλλιώς, γιατι ο τοπικός σερίφης είναι λίγο παράξενος και το παίζει ιστορία, οπότε έχει απαγορεύσει το κυνήγι στην ήσυχη επικράτεια δικαιοδοσίας του, δηλαδή ένα μικρό χωριό του Βερμόντ. Στο δάσος τυχαίνει να παρευρεθεί και ο μικρός γιός της γοητευτικότερης παρουσίας του χωριού, μια από αυτές τις παραστάσεις που σου επιβάλλουν (και δεν θέλω να ακούσω βλακίες περί υπερβολών) να δείς σεξουαλικά ακόμα και 80χρόνες γριούλες. Μετά παλί βλεπείς αυτό και λογικεύεσαι. Τους χαρακτήρες συμπληρώνουν μια σιτεμένη και ξεχασμένη απο τους άντρες γυνή ονόματι Ιvy και ένα ακόμα παλίκαρι-αρτίστας (παρεξηγημένος και άνεργος ακόμα) ο Sam, ενώ σε κάπως μεγαλύτερη απόσταση από τα γεγονότα βρίσκονται η μπακάλαινα και ο γιατρός του χωριού, καθώς και ένας άστεγος που κλεβεί τα παπούτσια του νεκρού.

Αυτά με την ιστορία. Οι  χαρακτήρες της όμως, καταφέρνουν να αποτελέσουν το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας. Και ακριβώς εκεί έρχεται η ανατροπή σε αντίθεση με ό,τι θα περίμενε κανείς. Δηλαδή ενώ περιμένες να δείς μια ταινία με αρκετή αβεβαιότητα/πλάνη  ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει επιτέλους και επαναλαμβανόμενες εκτιμήσεις του θεατή στις οποίες επιδέξια καθοδηγήθηκε από τον σκηνοθέτη, μόνο και μόνο για να τις ανατρέψει ξανά και ξανά χλευάζοντας ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο τα κλισέ που χαρακτήριζαν και χαρακτηρίζουν ακόμα το μεγαλύτερο τμήμα τις κινηματογραφικής παραγωγής, έρχεσαι αντιμέτωπος τελικά με κάτι τελείως διαφορετικό. Η ταινία επικεντρώνεται τελικά στο "χτίσιμο" ενδιαφέροντων χαρακτήρων και την περιγραφή των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους, με τον μικρό γιό φανερά να ξεχωρίζει αναμέσα τους συμβάλλωντας αποφασιστικά τελικά και στην πλοκή, αλλα από κοντά να ακολουθούν και οι υπόλοιποι όπως ο συνταξιούχος-καπετάνιος-κυνηγός και η σιτεμένη γεροντοκόρη. Σύντομα το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από το ποιός τελικά σκότωσε τον Χάρυ, και η ταινία γίνεται έντονα κωμική με το πτώμα του Χάρυ να θάβεται και να ξεθάβεται συνεχώς και τους πρωταγωνιστές να βρίσκονται σε μια αστεία άβολη θέση. Δηλαδή, στα'ρχίδια μας και ο Χάρυ, τελικά.

Η ταινία,  αν και θεωρήθηκε προκλητική λόγω διαλόγων για την Αμερική της εποχής (ίσως και ο λόγος που απέτυχε εμπορικά στην Αμερική σε αντίθεση με την Ευρώπη), γενικά καταλήγει μέτρια λόγω της προβλέψιμης κατάληξης της, σε γραμμές "Έγινε από μόνο του,τζάμπα νομίζαμε πως τον φάγαμε, ας συνεχίσουμε τις ζωές μας", καθώς και γιατί όλοι ερωτεύονται/παντρεύονται σαν χαζορομάντζο του΄50. Επίσης έχει και κάτι χαζοαποκαλύψεις για τον   Capt.Albert που αφήνουν εμένα προσωπικά αδιάφορο και εξυπηρετούν ένα φθηνό συναισθηματισμό. Για να μην ζαλιζόμαστε,μπορούσε και καλύτερα αλλά εξακολουθεί να είναι μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα. Πάντως απέχει πολύ από το αριστουργηματικό  Frenzy, που και κωμικό είναι, και έχει δυνατή πλοκή και είναι επίσης έγχρωμο αν και λίγο μεταγενέστερο. Και ΔΕΝ κάνω review για αυτό γιατι θα πω 10 σε όλα οπότε σκατά κριτική θα είναι.

Και μέτα απο το wall of text ευχάριστο διάλειμμα:

[soundcloud url="http://api.soundcloud.com/tracks/3367896" params="show_comments=true&auto_play=false&color=040405" width="100%" height="81" ]

Και τώρα το cameo: