ΟΧΙ!

♪ Εσένα θέλουμε ♪

 

Χτες, αν και περίμενα μέχρι σήμερα για την δημοσίευση, παρακολούθησα στην  σχολή την προβολή της ταινίας  Ο Θίασος, του γνωστού, και αγαπημένου των κριτικών (και του ΥΠ.ΠΟ), Theo. Η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα απέφευγα τις ταινίες του, και η μόνη άλλη που έτυχε να δω ήταν η τελευταία του, η οποία ήταν μεγάλη αποτυχία κατα την άποψη μου. Τζάμπα τα λεφτά που έφαγε, τον Dafoe που πρωταγωνίστησε, και κρίμα για την βεβήλωση της Irene Jacob ( Κόκκινη Ταινία ) με τον αυτιστικό ρόλο που της δώσανε.

Έτσι παρα τις συμβουλές της γερουσίας, την έγκριση των κριτικών και την αναγνώριση από την διεθνή κοινότητα (Κάννες), δεν μπήκα στην διαδικάσια (222') να την δω ποτέ.  Λάθος μου, όπως ευχάριστα διαπίστωσα.

Η ταινία παρακολουθεί την ζωή των μελών ενός περιοδεύοντος θιάσου την περίοδο 1939-1952,  δηλαδή από την δικτατορία Μεταξά εώς τις εκλογές του '52 ( τις πρώτες με δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες). Τα μέλη του θιάσου συνδέονται  μεταξύ τους με οικογενειακούς δεσμούς, όχι τους πιο απλούς οπότε δεν ξοδεύω λέξεις για να τους εξηγήσω. Επίσης διαγράφουν και μια μεγάλη γκάμα πολιτικών στάσεων της εποχής, από αντάρτες εώς δοσήλογους. Η ταινία ακολουθεί χρονολογική αφήγηση, αλλά ξεκινάει με το πλάνο του Σ.Σταθμού το '52 και καταλήγει με το ίδιο πλάνο το '39. Κάποιου είδους σκηνοθετική άποψη υποθέτω, όχι ενοχλητική όμως. Αναμφίβολα θα κούραζε να την αναλύσει κανείς πάντως.

Η παρουσίαση των γεγονότων της μικρασιατικής καταστροφής, της κατοχής, της απελευθέρωσης, του εμφυλίου και της εξορίας αποτελούν τον κύριο στόχο της ταινίας, και πιστεύω ότι γίνονται με τρόπο που θα κρατήσει το ενδιαφέρον και θεατών που δεν έχουν κάποια γνώση ή ενασχόληση με την νεότερη ελληνική ιστορία. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι άνθρωποι και πως αυτοί βιώνουν γεγονότα που πέρασαν στην ιστορία, και όχι φυσικά τα ιστορικά γεγονότα καθαυτά γιατί δεν θα το κάνουμε και ντοκιμαντέρ!

Η σκοπιά της ταινίας είναι εμφανώς αριστερή. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, άφου η αντικειμενικότητα, η ουδετερότητα και η αποστασιοποίηση, ίσως να ταιριάζουν σε  μια επιστημονική προσέγγιση, όμως εδώ πρόκειται για σινεμά. Η τέχνη είναι προσωπική έκφραση και τοποθέτηση, για αυτό και η ταινία σώζεται από την καταβόθρα της βαρεμάρας, της ανίας και της πλήξης με αυτή την αριστερή σφραγίδα του Theo. Βέβαια δίνει και λαβές για κριτική. Για παράδειγμα οι βασιλικοί δαιμονοποιούνται και οι Κομμουνιστές παρουσιάζονται επίπλαστα ειρηνιστές, στην σκηνή της πρωτοχρονιάς '46. Ή ακόμα δεν αναφέρονται καν οι συρράξεις στον γνωστό ως "τρίτο γύρο" και οι ακρότητες του δημοκρατικού στρατού. Αλλά αν θέλετε ιστορία ανοίξτε κανά βιβλίο καλύτερα.

Άξια αναφοράς είναι και η μουσική της ταινίας. Όπως ενημερωνόμαστε από τους τίτλους αρχής, την επιμελήθηκε ο Λουκιανός Κελαηδόνης. Περιλαμβάνει ενά σημαντικά διευρημένο σύνολο διαφορετικών μουσικών τάσεων της επόχης και όχι μόνο, από τα  παραδοσιακά της παράστασης "Γκόλφω" εώς τα αντάρτικα και τα ξενόφερτα των άγγλων και των αμερικάνων. Δηλαδή θα μπορούσαμε να πούμε πως πέρα από την παρουσίαση της κοινωνίας και των βιαιοτήτων του πολέμου, στα πλαίσια του κλασσικού αντιπολεμικού κινήματος, γίνεται και μια μουσική ανασκόπηση της 25ετίας. Μην αγνοήσετε και τα τραγούδια των βασιλικών, που ομολογώ πως δεν τα έχω ξανακούσει κάπου. Μπορεί να φταίει οτι δεν έχω παεί στην Μάνη ποτέ...

Για τα πλάνα και την γνωστή ιστορία, ΝΑΙ είναι μεγάλα, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως οτι είναι απαραίτητα και βαρετά. Οι εξωτερικοί χώροι στους οποίους έγιναν τα γυρίσματα διαθέτουν και φυσική ομορφιά και ιδιαίτερα κτίσματα/ερείπια, ανάλογα με την περίσταση. Επίσης λόγω της κίνησης του θιάσου και της διαδοχής των ετών, εναλλάσσονται συνεχώς ορεινά και παραλιακά μέρη, χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά τοπία. Φυσικά αυτη η αλλαγή καθυστερεί την κούραση και παρατείνει την προσοχή του κοινού.Επιπλέον, πολλά πλάνα διακρίνονται για το πολύ σωστό στήσιμο τον ηθοποιών σε συνδιασμό με τα δέντρα, έπιπλα, κτήρια κλπ.

Κάπου εδώ όμως θα πρέπει να τελείωσει η πολυλογία και το άρθρο μαζί. Σαν συμπέρασμα λοιπόν, ο Θίασος καταφέρνει να μην κουράσει παρά την αποτρεπτική του διάρκεια, ενώ μετά από μια αργή ομολογουμένως εισαγωγή(40'-80') επιταχύνει τόσο, ώστε να φεύγουν οι ώρες πριν το καταλάβεις.