Masculin Feminin

Αυτές τις τελευταίες μέρες ήμουν λίγο κάπως οπότε είπα να δω λίγη nouvelle vague να έρθω στα ίσα μου. Κάπως σαν κινηματογραφικό comfort food.

Όντως μια χαρα λειτούργησε η ιστορία του Paul και της Madeleine και των φιλενάδων της Catherine και Elizabeth που τις κυνηγάει και τις 3 μαζί ο πρώτος. 21 και μόλις απολύθηκε από το στρατό, πόλεμος στο Βιετνάμ, μερικές βόλτες αλά rive gauche, ε τι άλλο να κάνει και αυτός?

Υπάρχει μια σχετική συνέχεια της ιστορίας αλλά δεν θα σε απασχολήσει τόσο όσο σε κάποια άλλη εντελώς αφηγηματική ταινία. Σε μεγάλο βαθμό διαλογική και αρκετά βερμπαλιστική (αλλά δεν πειράζει, προοριζόταν για νέους), παρεμβάλλονται στην πλοκή σαν συντεύξεις ημιτελείς συζητήσεις των πρωταγωνιστών για τον έρωτα, την πολιτική και ολίγον για το σινεμά (ό,τι είχε πέραση στα 60’s) δίνοντας ένα πιο καφές και τσιγάρα αίσθημα στην ταινία. Φρέσκο, καλοκαιρινά και ωραία.

Σε κάθε περίπτωση όμως παραμένει διμιούργημα της εποχής της. Από κινηματογραφική άποψη μπορείς να βάλεις τσεκ σε όλη την λίστα με τα τεχνάσματα του νέου κύματος, άσε δε και τις (αυτο)αναφορές. Ειρήσθω εν παρόδω τον Paul τον υποδύεται ο Jean-Pierre Leaud, ο μικρός Antoine από τα 400 Χτυπήματα, αν δεν σου έλεγε κάτι το όνομα. Του δώσαν και ασημένια αρκούδα για τον ρόλο

Δεν μιλούσα όμως τόσο για την κάμερα και τα κόλπα του Godard. Βλέποντας το Masculin Feminin δύσκολα το ξεκόβεις από την χρονολογία του και τον τόπο που φτιάχτηκε. Δεν τυχαίνει απλά να γυρίστηκε στο Παρίσι στα 60’s, είναι το Παρίσι των 60’s και αυτό δεν αλλάζει παρά την όποια σύνδεση μπορείς να κάνεις εσύ με την πάρτη σου.

"To have a conscience is to be open to the world.

To be faithful is to act as if time didn't exist."

Εγώ μια φορά ηρέμησα μετά από αυτό, για λίγο.