Νέα ρεύματα δεν παίζαν όμως μόνο στην Γαλλία. Λίγο πιο δεξιά και πάνω στο χάρτη (αν δεν με απατούν οι γεωγραφικές μου γνώσεις), στην Πράγα, το τσεχοσλοβάκικο νέο ρεύμα έκανε σινεμά στην FAMU. Το Closely Watched Trains(αγγλιστί) ας πούμε βγήκε από εκεί.
Ο νεαρός Milos Hrma πιάνει δουλειά σαν μαθητευόμενος βοηθός σταθμάρχη προσπαθώντας να αποφύγει τον πόλεμο και την ναζιστική κατοχή στην Τσεχία. Στην πραγματικότητα όμως τον καίει περισσότερο να πηδήξει την καλή του (που δουλεύει επίσης ελεγκτής στα τραίνα) και να γίνει επιτέλους άντρας. Δυστυχώς δεν υπολόγιζε ένα μικρό προβληματάκι που προκύπτει στην πορεία, αλλά αυτό θα σε αφήσω να το ανακαλύψεις σόλο.
Ο Jirí Menzel έχει φτιάξει ένα κόσμο που ξεχειλίζει απο σεξουαλικότητα και σουρεαλιστικό χαβαλέ. Πέρα από τους ίδιους τους χαρακτήρες που δεν ασχολιούνται και με τίποτα άλλο ιδιαίτερα, στα “τραίνα” εμφανίζονται διαρκώς κρυμμένα (λιγότερο ή περισσότερο) οπτικά, ηχητικά ή φραστικά σεξουαλικά υπονοούμενα που σε ρουφάνε στον κόσμο του Milos καλύτερα και από ηλεκτρική σκούπα.
Δεν θα βρεις όμως εδώ τον ευρωπαίο παππού του american pie ή έστω του πρωτάρη. Το όλο ζήτημα του ξεπαρθενιάσματος του πρωταγωνιστή συνδυάζεται κωμικά και με τον πόλεμο και τους ναζί που μάλλον αντιπροσωπεύουν το απολυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς και για αυτό χαρίσαν και στην ταινία το Όσκαρ ξενόγλωσσης το 67 με τις ψυχροπολεμικές ευχές της Ακαδημίας.
Όχι ότι δεν το άξιζε δηλαδή. Πλάνα και φωτισμός κοντά στην τελειότητα ενώ και οι ηθοποιοί τα έχουν δουλέψει τα λεφτά τους. Έχει και ένα χιούμορ ηδονοβλεψία πορνόγερου που εμφανίζεται στο διάλειμμα παράστασης τσίρκου που δεν γίνεται όμως γελοίο ή παιδαριώδες ποτέ, οπότε γιατί να μην το πάρει το βραβείο?
No comments:
Post a Comment