Τώρα που καλοκαίριασε για τα καλά είπα να βάλω να δω κάτι παλιό. Σαν επανέκδοση σε θερινό, απλά σε πολύ μικρότερη οθόνη και με πολύ καλύτερο ήχο.
Στο Lost Weekend ο αλκοολικός συγγραφέας Don Birnam ετοιμάζεται να πάει στην εξοχή με τον αδερφό του που προσπαθεί να τον ξεκόψει από το κακής ποιότητας whisky που πίνει. Ο Don όμως έχει άλλα σχέδια για το σκ, όπως ήδη φαίνεται από το πρώτο πλάνο και θα σε πάει μια βόλτα στα μπαρ της Νέας Υόρκης και στα άδυτα του αλκοολισμού.
Μπορεί να είναι παλιάς κοπής ιστορία αλλά μην φοβάσαι, ο αγαπημένος αυστριακός του Hollywood δεν ακολουθεί την διδακτική λογική “drugs are bad for you, mkay?”. Συμπονά τον Don και όλο το υπαρξιακό του δράμα αλλά όχι σε βαθμό που γίνεται παραμύθι. Ο αλκοολισμός παρουσιάζεται αρκετά ρεαλιστικά με όλες του τις επιπτώσεις στον ίδιο τον πρωταγωνιστή αλλά και στους γύρω του.
Αυτό και μόνο κάνει το Lost Weekend μοναδικό, αν σκεφτείς ότι φτιάχτηκε κάτι τέτοιο μέσα στο παλιό καλό Hollywood. Προβλήθηκε ελάχιστα βέβαια αλλά τι μας νοιάζει αυτό, μια φορά στο ίντερνετ υπάρχει.
Όπως καταλαβαίνεις το σενάριο απαιτούσε κάποιον δυνατό παίχτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, γιατί σε ελάχιστες σκηνές απουσιάζει. Βρέθηκε λοιπόν ο Ray Milland που κάνει οποιαδήποτε άλλη επιλογή να φαντάζει λίγη. Βάλε να δεις την ταινία και απλά παρατήρησε την μεταμόρφωση του από το πρώτο πλάνο μέχρι το τέλος, υποκριτική μαγεία.
Με όλη την τελειομανία και την μεγαλοπρέπεια της χρυσής εποχής του Hollywood να το στηρίζει και τις σταθερά σκοτεινές εμμονές του Wilder,
Δεν είναι άλλο ένα χαμένο σαββατοκύριακο.
No comments:
Post a Comment