Είχα δει πρόσφατα το αριστουργηματικό Happiness και έτσι είπα να συνεχίσω με Solondz. Δύο στα δύο σου λέω.
Στη φάση αυτή με το κουκλόσπιτο έχεις για πρωταγωνίστρια την Dawn που μόλις μπήκε στο γυμνάσιο. Στο μεγάλο σχολείο όλη της φέρονται σκατά, επειδή είναι μπάζο και δεν της κόβει και πολύ. Στο σπίτι μια από τα ίδια. Η οικογένεια της δείχνει ξεκάθαρη προτίμηση που ξεπερνά τα όρια του σαδισμού στον μεγαλύτερο και πανέξυπνο αδερφό της και στη μικρότερη και χαριτωμένη αδερφή της που ασχολείται με το μπαλέτο. Θα τα καταφέρει άραγε η Dawn?
Όλος αυτός ο γολγοθάς της Dawn στην ταινία θα σου θυμίσει πόσο σκατένιο ήταν στη πραγματικότητα το γυμνάσιο αν αφαιρέσεις το κομμάτι της αμερικανίλας και της λογικής του high school. Όχι ότι δεν έχουν και αυτά την αξία τους, για άλλους βέβαια λόγους, αλλά αμφιβάλλω αν έχουν να κάνουν οτιδήποτε με οποιονδήποτε μεγάλωσε στην από δω πλευρά του Ατλαντικού.
Αυτό πάντως που κάνει εντύπωση είναι ότι οι χαρακτήρες αν και τραβηγμένοι εξόφθαλμα στα άκρα δεν μοιάζουν ψεύτικοι. Δεν είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι κάπου κάποτε υπήρξε η Dawn ή/και η μάνα της που προέρχεται από εναλλακτικό τέλος της Διαβολογυναίκας.
Γενικότερα το γράψιμο της ταινίας κεντάει παίζοντας μεταξύ αληθοφάνειας/εξωφρενικότητας. Άσε που μέσα στο σενάριο υπάρχει και το καλύτερο πέσιμο σε ταινία. Με διαφορά το καλύτερο (προφανώς δεν πατάς αν δεν γουστάρεις spoilers, στα πρώτα 20secs είναι).
Φτάσαμε τώρα εδώ που πλέκω το εγκώμιο της Heather Matarazzo. Δεν πρόκειται για κάποια ξαφνική(χμμ) κρίση παιδοφιλίας γιατί δεν σκοπεύω να σου πω για το πόσο όμορφη δείχνει πίσω από τα πατομπούκαλα της (πάντα ήθελα να γράψω κάπου αυτή τη λέξη). Το παιδάκι αυτό από τότε ήξερε να υποκρίνεται. Δεν πιστεύω απλώς ότι έπαιζε τον εαυτό της ή τουλάχιστον δεν θέλω να το πιστέψω. Από τα μακρινά 90’s μοιράζει μαθήματα υποκριτικής. Έτσι είναι.
Δεν θέλω γκρίνιες. Παλουκώσου τώρα.
No comments:
Post a Comment