Vampyr

Μιας και βρίσκομαι σε άλλη μια φάση αυτοεξορίας στο μέρος όπου ο μοναδικός σινεμάς ανανεώνεται με το σταγονόμετρο, θα συνεχίσω με άλλη μια από τις ταινίες που βλέπω μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου.

Στο Vampyr, ο μαθητευόμενος αποκρυφιστής Allan Gray (ή David κατά μια άλλη εκδοχή) φτάνει στο χωριό, όπου ανακαλύπτει πως κάτι περίεργο μεταφυσικού τύπου πρέπει να συμβαίνει. Το ξέρω ότι δυσκολεύεσαι να φανταστείς τι μπορεί να παίζει αλλά ξαναδιαβάσε τον τίτλο και δοκίμασε εκ νέου.

Γιατί όμως μπορεί να σε ενδιαφέρει μια ταινία από το μακρινό ’32, η οποία μάλιστα όταν κυκλοφόρησε πάτωσε στις κριτικές και σε προβολή στη Βιέννη έπεσε και ξύλο επειδή δεν δώσαν τα λεφτά πίσω στους θεατές?

Αρχικά αυτό που την κάνει ενδιαφέρουσα είναι το όλο ιστορικό της παραγωγής της. Όντας η πρώτη ταινία με ήχο του Dreyer, ο C.T. εκπαιδεύτηκε σε ειδικά studios στην Εγγλεζία για να γυρίσει με ήχο, η όλη ταινία χρηματοδοτήθηκε από μουρλαμένο αριστοκράτη που πρωταγωνιστεί με ψεύτικο όνομα, για να μην κοντραριστεί με την φαμίλια, οι περισσότεροι ηθοποιοί δεν είναι επαγγελματίες και ,το καλύτερο για κερασάκι, ο Θόδωρας είπε να κάνει μια ταινία με βαμπίρ, επειδή ήταν της μόδας.

Άσε και τις απόπειρες να το γυρίσει σε 3 διαφορετικές γλώσσες, χρησιμοποιώντας και μπόλικους μεσότιτλους για να μην φάει πακέτο στο ντουμπλάρισμα.

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

Εκτός όμως από μια hipster εκδοχή του Twilight το Vampyr έχει και άλλες αρετές να επιδείξει. Παρά τα χρονάκια του, παραμένει ανελέητα ατμοσφαιρικό, κυρίως ,ίσως, του ιδιαίτερου τρόπου γυρίσματος που του δίνει αυτήν την ψιλοξεθωριασμένη/απόκοσμη εικόνα.

Γενικά το όλο αισθητικό αποτέλεσμα θα το έλεγες πρωτοκλασάτο. Το ξεθωριασμένο look, τα παιχνίδια με το ασπρόμαυρο και τις σκιές, όχι εντελώς άγνωστα στο σκηνοθέτη από το προηγούμενο La passion de Jeanne d'Arc , σε πάνε σε άλλη γη σε άλλα μέρη με τον τρόπου που σε πάνε σε πιο σύγχρονο πλαίσιο και οι εφιάλτες που κουβαλάει στο κεφάλι του ο Lynch(διευκρινίζω οι καλοί, όχι κάτι άλλες μούφες που έχει κάνει κατά καιρούς).