Road movie όπως μόνο στην Κολομβία θα μπορούσαν να κάνουν. Για πολλούς λόγους. Όχι δεν έχει ντρόγκια και λατίνες που κουνάνε τον κώλο τους.
Άλλη μια ταινία που το σενάριο δεν πηγαίνει κάπου ιδιαίτερα παρά το ταξιδιάρικο της υπόθεσης. Βιρτουόζος ακορντεονίστας της κολομβιανής παράδοσης του vallenato ταξιδεύει για να επιστρέψει το ακορντεόν του στον δάσκαλο του συνοδεία πιτσιρικά που θέλει να μάθει να παίζει μουσική σαν τον μάστορα.
Ευτυχώς, όλο αυτό δεν γίνεται με ραδιοταξί από την μία άκρη της Bogota στην άλλη, αλλά θα χρειαστεί να διασχίσουν ολόκληρη την βορειοανατολική Κολομβία.
Στο ταξίδι αυτό που βασικά γίνεται για να πάρεις μια γεύση από τις παραδόσεις της περιοχής (ειδικά του vallenato) και για να πετάξεις ότι ταξιδιωτικό οδηγό έχεις για την Κολομβία στα σκουπίδια, ο Ciro Guerra, στην πρώτη του μεγάλου μήκους, θα σου δείξει μερικά από τα ομορφότερα μέρη που μπορείς να φανταστείς και μάλιστα παντός είδους.Ό,τι και αν προτίμησες στο σκέφτομαι και γράφω στο δημοτικό θα το βρεις στα ταξίδια του ανέμου.
Φταίει και ο φωτογράφος ο άτιμος που χωρίς να φτάνει τέτοια επίπεδα κάνει την δουλίτσα του σωστά και με το παραπάνω. Αν και τώρα που το σκέφτομαι και με το χειρότερο δυνατό καδράρισμα και φωτισμό, δύσκολα θα κρυβόταν η ομορφιά της υπαίθρου της κολομβιανής ακτής.
Οι ηθοποιοί, οι περισσότεροι πρωτοεμφανιζόμενοι ή μη ηθοποιοί(ο πρωταγωνιστής όντως παίζει μουσική) αποτυπώνουν τις δυσκολίες της ζωής στην ύπαιθρο μόνο με την παρουσία τους. Χωρίς να μιλάνε, οι διάλογοι ούτως ή άλλως ελάχιστοι και περιττοί, γεμίζουν την ταινία ακολουθώντας τους ρυθμούς του ακορντεόν.
Ρυθμοί παραδοσιακοί και διαρκώς εναλλασσόμενοι κολλάνε ένα ακόμα κομμάτι στο περίτεχνο παζλ της κολομβιανής υπαίθρου δίνοντας την αίσθηση ότι αυτό που βλέπεις είναι μεταφορά κάποιας ιστορίας ισπανόφωνων παραμυθάδων. Από την άλλη δεν θα δυσκολευόσουν να πιστέψεις ότι στα αλήθεια έτσι ζει ο κόσμος εκεί κάτω.
Λατίνο road trip πάνω σε γαϊδούρι για ταξίδι καλύτερο και από Google Street View.
Τώρα μερικά fun facts για το vallenato, την μουσική κουλτούρα που βρίσκεται στο επίκεντρο της ταινίας. Στη φάση αυτή παίζουν 3 όργανα, πρώτο και καλύτερο το ακορντεόν και ακολουθούν η caja vallenata, σκέψου κολομβιανό τουμπερλέκι, και η guacharaca, ένα ξύλινο ραβδί που κάπως το ξύνεις και βγάζει ήχους. Έχει 4 βασικές μελωδίες, “αέρηδες” (hint: τα ταξίδια του ανέμου, το πιασες?) και παίζουν και υπαίθρια battles που λέγονται piquerias, παράδοση που κρατάει πολύ πριν ανακαλυφτεί η rap. Αυτά.
No comments:
Post a Comment