Uzak

Μακρινός στα τούρκικα.



Ο Μαχμούτ, γύρω στα 40 ήρθε από το χωριό στην Istanbul και έγινε πετυχημένος φωτογράφος. Όταν κλείνει το τοπικό εργοστάσιο και τον επισκέπτεται ο νεαρός ξάδερφος του από το χωριό, για να βρει δουλειά στη μεγάλη πόλη, ο Μαχμούτ βρίσκεται μέσα στην κατάθλιψη μετά τον χωρισμό με την γυναίκα του. Όχι ότι αν ήταν στις καλές του θα είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση αλλά οι περιστάσεις κάνει την απόσταση μεταξύ των ξαδέρφων να μεγαλώνει.

Γενικά παίζει πολύ το φιλμ με την απόσταση. Κυριολεκτική (πόλη ή χωριό, τι απ’ τα δύο αγαπώ?) και μεταφορική. Πάνω από ολα το δεύτερο. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι εξαρχής απομακρυσμένοι και απομακρύνονται μέχρι το τέλος όλο και περισσότερο μεταξύ τους και ο καθένας μόνος του. Ζόμπι για διαφορετικούς λόγους απλώς υπάρχουν.

Η κλειστοφοβική σχετικά φωτογραφία δίνει ένα κλικ απομάκρυνσης ακόμα μέσα στους τοίχους του διαμερίσματος που μένουν οι πρωταγωνιστές. Δυστυχώς εδώ δεν έχει και πολλά από τα όμορφα εξωτερικά πλάνα της τουρκικής επαρχίας που χώνει ο Ceylan σε άλλες ταινίες του αλλά το Uzak έχει οπωσδήποτε χαρακτήρα ιδιαιτέρως προσωπικό. Δείχνει όμως χιονισμένη Istanbul.

Ο Emin Toprak ήταν πραγματικά ξάδερφος του σκηνοθέτη (και πέθανε σε τροχαίο μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων), το διαμέρισμα που μένει ο Μαχμούτ είναι το διαμέρισμα του ίδιου του Ceylan, το ίδιο και το Smart που εμφανίζεται, ενώ τον Μαχμούτ τον έπαιξε φίλος του σκηνοθέτη. Βγαίνει κάτι το προσωπικό δεν βρίσκεις?

Παρότι ο Muzaffer Özdemir δεν είχε εκπαιδευτεί σαν ηθοποιός, η γνωριμία του με τον σκηνοθέτη του έδωσε τα απαραίτητα εφόδια για την σωστή παρουσίαση του φωτογράφου. Μην φαντάζεσαι μόνο μαυρίλα και κατάθλιψη, έχει και πικρό χιούμορ η φάση που υποψιάζομαι ότι έχει να κάνει και με inside jokes του και του σκηνοθέτη. Μάλλον δεν θα μάθω ποτέ.

Δεν παίζει όμως κανένα ρόλο αυτό γιατί η ταινία θα εξακολουθεί να μετράει. Την βλέπεις.