Ανοιχτοί λογιαριασμοί από το καλοκαίρι.
1917. Η Baby Jane Hudson τραγουδάει και χορεύει στα θέατρα με τον μπαμπάκα της, σωστό παιδί θαύμα του vaudeville. Βγαίνει και σε πορσελάνινη κούκλα. Η αδερφή της Blanche κοιτάζει βλοσυρά πίσω από την κουίντα.1935. Οι όροι έχουν αντιστραφεί. Η Blanche έχει γίνει σταρ του σινεμά και προσπαθεί μάταια να βοηθήσει την καριέρα της αδερφής της να ορθοποδήσει. Φαίνεται να έχει αφήσει πίσω της την παιδική μνησικακία. Ατύχημα, μένει ανάπηρη, ciao cinema. 1962. Οι δύο αδερφές μένουν μαζί σε ένα δίπατο. Η Blanche παγιδευμένη, σαν το πουλάκι της, λόγω αναπηρίας στους 4 τοίχους του δωματίου της και η Jane αλκοολική και κολλημένη στο παρελθόν ξεσπάει πάνω στην αδερφή της, αναζητώντας παράλληλα κάποια διέξοδο για να επιστρέψει στο προσκήνιο. Σε κάποια φάση η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει.
Όχι άδικα ο χαρακτήρας της Baby Jane έχει πάρει την 44η θέση στη λίστα με τους 50 χειρότερους κακούς του σινεμά. Χωρίς να γίνεται Hannibal, ο Robert Aldrich και μαζί η Bette Davis καταφέρνουν να φτιάξουν μια από τις πιο psychobitch ηρωίδες στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεν ξέρω όμως αν θα κατέληγε έτσι η ερμηνεία αν δεν έπαιζε κόντρα Davis - Crawford και εκτός πλατώ. Οι φήμες το ‘χουν μάλιστα ότι η Davis σε μια σκηνή την κλώτσισε κανονικά στέλνοντας την για ράματα και μετά η Crawford για εκδίκηση έκρυψε βαρίδια στο φόρεμα της, όταν γυριζόταν η σκηνή που την σέρνει με αποτέλεσμα η Davis να πάθει λουμπάγκο.
Η όμορφη ασπρόμαυρη φωτογραφία δίνει την απαραίτητη αίγλη του παλιού Hollywood και του θερινού σινεμά ενώ το υπερβολικό μακιγιάρισμα και οι υπερβολικές εκφράσεις εξηγούν γιατί το WHTBJ βρίσκεται στις “κλασικές” camp ταινίες (έχει αφιέρωμα και το φεστιβάλ που ξεκινά σήμερα, να μην στο πω?).
Η, παρά το κλισέ του συνδυασμού, μνημειώδης ερμηνεία της Davis δικαιώνει απόλυτα αυτό τον τίτλο και θα μπορούσα άνετα να πιστέψω ότι η Baby Jane δουλεύει δεύτερο νυχτοκάματο στις Κούκλες. Όχι ότι και η Blanche της Joan Crawford πάει πίσω αλλά στα αλήθεια δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης με την κινηματογραφική αδερφή της και τις ματάρες της που γυαλίζουν.
Αντίθετα οι δεύτεροι ρόλοι μάλλον δεν είχαν καμία εκπαίδευση στην υποκριτική γιατί στέκονταν εντελώς αμήχανα μπροστά στην κάμερα. Ok, ίσως να έφταιγε ότι τα subplots που έπρεπε να τρέξουν κατέληγαν στο πουθενά και θα τα έλεγες μάλλον κακογραμμένα αλλά αποκλείεται να μην υπήρχαν και καλύτεροι για β’ ρόλους.
Σε καμία περίπτωση μην σου μπει η ιδέα ότι βρήκες το χαμένο αδερφάκι του Sunset Boulevard. Δεν έχουν καμία συγγένεια αλλά το WHTBJ (μου αρέσει το υπονοούμενο της συντομογραφίας) έχει την δική του γοητεία. Αν ούτε αυτό σε πείθει δες το μόνο για την Davis.
No comments:
Post a Comment